Vacature: Schaapherder!

In deze periode van het jaar staat traditie hoog in het vaandel. Hebben we in Nederland niet alleen Koninginnenag en Koninginnedag, maar ook Dag van de arbeid, Dodenherdenking, Bevrijdingsdag in 1 WEEK!?!  Een week van feest voor leiders en vrijheid. De zomer gaat beginnen, de temperaturen stijgen, de koeien en de schapen gaan weer naar buiten. Heerlijk genieten van het frisse groen van de natuur. En wat is het een idylisch gezicht: De traditie van de schaapherder met zijn/haar kudde! Al jaren een mooi en eerzaam beroep.

Met de teloorgang van "de manager" vroeg ik me af: "Wat maakt een schaapherder nu eigenlijk een GOEDE leider voor zijn kudde? en wat merken die schapen daar nu eigenlijk van?".

De schaapsherder = kracht.

Eigenlijk weet ik helemaal niet veel af van de inhoud van het werk "schaapherder".

Is hij een zzp-er (Zelfstandige Zonder Personeel) of is hij in loondienst? 

Heeft hij een vaste baan of is hij een seizoenswerker?

Kan hij de schapen herkennen, kent hij ze bij naam of zo?

Toekomstige klein grondbezitters opgelet!

Wat is het toch heerlijk om op zondagmorgen te kijken en luisteren naar het TV-programma "Boeken". In eerdere AVAfit blogs schreef ik al artikelen naar aanleiding van onderwerpen die daar ter tafel kwamen. Vandaag was te gast Jan Hendrik Bakker, filosoof en auteur van het boek "Grond". Bakker ging op zoek in Rotterdam naar de leefbare stad. Hij vertelt over prikkeldraad, geluk en bieten-op-het-dak. Wáár gaan leven, wonen en werken nu echt samen?

Wist u dat een persoon ongeveer een halve hectare grond nodig heeft om van te leven? Dit stukje grond levert voldoende voedsel op voor een jaar. Natuurlijk geen 21e eeuws eten zoals hamburgers, milkshakes en kauwgom, maar eerlijke producten. Maar waar vinden we in een stad, zoals Rotterdam, een halve hectare?

Jij bent (niet) welkom!

Vandaag was het Palmpasen! Wie weet nog wat het inhoudt? Palmpasen is de laatste zondag van de vastentijd. Deze dag wordt de feestelijke intocht van Jezus in Jeruzalem herdacht. WELKOM! Dit als tegenhanger voor Goede Vrijdag (een week later) waarbij dezelfde mensen hem niet toejuichden maar hem wilden kruisigen. Kinderen versieren tijdens deze dagen vaak een stok/kruis met mooie kleuren en lekker eten en lopen vaak in processie door de straten. Ook op Vlieland is dit een mooie traditie. (foto Rogier Rispen) Cultuur en religie vallen zo samen op 1 dag. Dit jaar ook nog eens op 1 april.....(kikker in je bil)! Hoe welkom voel jij je in jouw organisatie?

In eerdere AVAfitblogs heb ik het grote effect van het sociale contract uitgelegd. Het is niet de handtekening onder het arbeidscontract maar eerder de handdruk die werkgever en werknemer elkaar geven wanneer ze elkaar -aan het einde van het sollicitatieproces- gevonden hebben. Die handdruk bezegelt elkaars verwachtingen. De werkgever heeft een beeld gevormd en verwacht een bepaald gedrag van de nieuwe werknemer. De werknemer heeft echter ook een beeld gevormd van het werk en de organisatie en verwacht ook een bepaald gedrag van de werkgever. Gaan beide partijen hun gedrag waarmaken?

Wat je nodig hebt is LEF!! (van Kooten & de Bie)

Dit is een duoblog van Gijs Veenhuijsen, Belastingadviseur (Flynth Adviseurs en Accountants BV in Heerhugowaard en Schagen) en Esmeralda de Vries, organisatiesocioloog bij AVAfit.

Vaste AVAfitblog lezers weten dat we graag metaforen gebruiken in de blogs. Vooral beelden uit de natuur maken sommige moeilijke kwesties makkelijker en leuker om te lezen. Zo sprak ik over de Oost-Indische Kers of de Bij. Na mijn tweet over het creëren van moestuintjes in de "Eetbare stad" reageerde Gijs Veenhuijsen met de opmerking dat ik wel een beetje leek op Chauncy Gardiner uit “Being there”.  In het boek van Jerzy Kosinski en de film uit 1979 met in de hoofdrol Peter Sellers, beantwoordt Chance (de tuinman) vragen met feiten uit de tuin en natuur. Anderen vertalen deze antwoorden als metaforische uitspraken op het gebied van financiële, strategische en politieke onderwerpen. Interessant niet waar?
Gijs, hoe zou jij de huidige financiële en economische situatie in Nederland beschrijven?

Op zoek naar: de ambassadeur van gastvrijheid!

Dit is een duoblog van Anita Holthuis - van Leeuwenkamp, actief op het gebied van Gastvrijheid, Services en Social Media in de zorg o.a. op www.anitahvl.nl en Esmeralda de Vries, Arbeidsmarktwatcher en organistie-socioloog (AVAfit). Het maandthema is communiceren via social media. Hoe gaan moderne media om met “talent”. Worden niet overspoeld met talent in TVOH en Idols. Hoe zetten zij dit succesvol in met social media? Wat herkennen wij hiervan in de zorg? Waar welke talenten zijn wij op zoek?

 Anita:
De zorg is vanuit primaire zorgproces goed aanwezig online, waar is de facilitaire organisatie?
Wat mij opvalt is dat veel zorgorganisaties met hun corebusiness echt goed bezig zijn en veel activiteiten ontplooien. Denk aan forums, zorgplatforms etc.. Toch is de corebusiness hierbij het belangrijkste: ‘de zorg’. Terwijl ik denk dat als het gaat om ‘services’ het helemaal niet verkeerd is om hier ook informatie over te delen met behulp van social media activiteiten. De drie belangrijkste onderwerpen waar aan gerefereerd wordt na een bezoek aan een zorginstelling/ziekenhuis zijn: ‘de parkeerfaciliteiten, de eerste indruk bij binnenkomst en de voeding’.

Bang voor de tandarts?

Wat is nu eigenlijk een goede tandarts? Een specialist die technisch zo goed is, dat problemen aan het gebit snel en vakkundig opgelost worden? Of een iemand met een persoonlijke insteek die zorgt dat je niet bang bent van de tandarts, zodat je 2x per jaar voor controle gaat en problemen met jouw gebit voorkomt? Deze vraag kwam op onze keukentafel te liggen. Wat denkt u?

De metafoor "Tandarts" komt vaker voor in AVAfit blogs. Dat werkt goed om iets vreemds uit te leggen. Indien je de tandarts vergelijkt met een HRM professional zie je veel overeenkomsten. De professionals uit de P&O-wereld zullen dit herkennen, maar hebben medewerkers aan tafel of managers die advies vragen dit wel in de gaten?

Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?

Dit is een duoblog van Hanneke de Frel, schooldirecteur basisschool Maxima in Berkel en Rodenrijs(Lansingerland) en Esmeralda de Vries Arbeidsmarkt-socioloog (AVAfit). Het maandthema van december gaat over communicatie. Maar hoe communiceren we over zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Via twitter deed ik een oproep. Hanneke reageerde snel. We stelden ons de vraag: Welke soorten en invalshoeken van Zelfredzaamheid zien we in ons werk. Wat herkennen wij hiervan bij de jeugd en ouderen van tegenwoordig?

 Hanneke:
Zelfredzaamheid, een woord dat mij aan het denken heeft gezet. Een tweet van Esmeralda triggerde dit mij om hier meer inhoud aan te geven. De betekenis ervan zit 'm in het zichzelf kunnen redden in algemene zaken in het leven, iets zonder hulp te kunnen oplossen.

Gebruik je lach als communicatiemiddel!

Tijdens de donkere en sombere dagen voor kerstmis, tussen de hagelbuien door, klinkt ineens een lach uit ons kantoor. Terwijl ik er heen loop, verbaas ik mij over de "eerlijkheid" van deze lach. Deze lach kwam uit de tenen! Dat hoor je blijkbaar. Nog nagrinnekend zocht ik na de ontmoeting met de onbedaarlijke lacher iets over de communicatie van "de Lach" op het internet. Dit is wat ik vond op een blog van NRCnext. Ik werd er meteen weer vrolijk van en vond tevens een opdracht voor de komende donkere dagen!


„Je leert praten van je ouders en je accent wordt bepaald door de streek waar je opgroeit”, schrijft Julia Bontes uit Den Haag. „Maarwaar komt je manier van lachen vandaan?”

Fit? Flexibel? of Mobiel?

We hebben het al eerder gehad over fit en mobiliteit. Zeker in het kader van duurzaamheid kan je nog steeds twee kanten op met mobiliteit. Aanvankelijk werd door veel ondernemers het begrip automobiliteit verward met arbeidsmobiliteit (doorstroom, ontslag, etc.). Mede door de huidige economische situatie met een mindere vervoersvraag en veel aanpassing aan de infrastructuur heeft mobiliteit geen hoge prioriteit. Maar naarmate er sprake was van een licht economisch herstel ontstond er meer interesse voor de mogelijkheden van automobiliteit. Mobiliteit geeft flexibiliteit. En een flexibele organisatie is Fit! Vandaar nu dan maar eens een blog over de mogelijkheden die HRM heeft met AUTOmobiliteit.

Toen ik even in de cijfers dook las ik dat in de provincie Noord-Brabant een woon-werkafstand tot 10 kilometer voor de meeste werknemers gewoon (52%) is. Een reistijd van maximaal 1 uur blijkt voor velen acceptabel te zijn. En omdat reisgedrag veelal gebaseerd is op gewoontes, willen mensen dit niet graag veranderen. Zolang het vervoer en de tijd van reizen constant en betrouwbaar zijn, willen mensen niet verhuizen. Mensen verhuizen slechts eens in de 7-10 jaar. Dicht bij huis werken is dus heel aantrekkelijk.

Leven heeft een ritme.

Vrijdagavond luisterde ik naar het radio interview van Wim Brands met Marli Huijer in Brands met Boeken: Prof. dr. Marli Huijer is Civis Mundi hoogleraar Filosofie van Cultuur, Politiek en Religie aan de Faculteit der Wijsbegeerte aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en Lector Filosofie en Beroepspraktijk aan de Haagse Hogeschool. Zij schreef het boek Ritme. Het gaat over de veranderingen in terugkerende patronen van ons leven. Boeiend. Ik had er nooit zo over nagedacht dat wij inderdaad blijken te gedijen bij die "stoffige" Reinheid, Rust en Regelmaat!

In de huidige hectiek van deze tijd boeten bestaande werk- en slaapritmes in aan de eisen van onze 24-uurs economie. Zonder dat Prof. Huijer nu het zoveelste pleidooi voor "onthaasting" houdt, wijst ze ons op de programma's die in onze lichaamscellen zitten. De arbeidsmarkt wil dat we permanent paraat staan en ons flexibel in moeten zetten, maar "laat ons lichaam zich wel zo gemakkelijk herprogrameren?". Het boek Ritme gaat over het belang en de betekenis van gezamenlijke leefritmes. Denk daarbij aan een vast tijdstip van slapen en opstaan, duidelijke lunchtijd, gezamenlijk eten, tijd voor het vieren van feestdagen, etc. Marli herkent dat ritmes ons leven ordenen. Dus wat is een fit ritme?

Vriendschap is een werkwoord!

Het thema van de maand oktober 2011 is "Sociale Innovatie". Niet alleen omdat de ESF subsidie Sociale Innovatie van start gaat, maar gewoon omdat er de sombere omgeving van nu vraagt om een kans. Grijp nu deze kans aan om aan de slag te gaan en een nieuwe start te maken: Laten we het eens anders doen!


Arjen Verhoeff, werkzaam bij werkgeversvereniging AWVN, promoveerde in het voorjaar van 2011 op een proefschrift over nut en noodzaak van sociale innovatie (Overwin de innovatieparadox (2011). Hij zegt: "In de huidige economische context is het voor innovatieve ondernemers van belang om samen te werken met andere ondernemingen en kennisinstellingen. Ondernemers zijn grotendeels afhankelijk geworden van netwerken, ideeën en kennis van buiten de organisatie, maar moeten ook de eigen werknemers niet vergeten. In de kern draait sociale innovatie om de interactie tussen alle bij het bedrijf betrokken stakeholders; het regisseren van de interne en externe relaties." (Werkgeven van werkgeversvereniging AWVN)

De Mexicaanse visser en de zakenman.

Er is hoop: De verwachte schaarste op de Nederlandse arbeidsmarkt bereikt haar hoogtepunt pas tussen 2020 en 2040. Wel krimpt de potentiële arbeidsmarktpopulatie vanaf dit jaar. Door ouderen langer te laten participeren  aan de arbeidsmarkt kan een groot deel van de schaarste tot 2030 worden opgevangen. Dit blijkt uit een studie van Deloitte. (HR-Praktijk)




De gemiddelde leeftijd van medewerkers stijgt echter wel. De grootste uitdaging voor bedrijven is juist deze ouder wordende medewerkers zo te stimuleren dat zij de organisatie niet vroegtijdig verlaten aldus de onderzoekers. Dit onderzoek laat zien dat de grootste tekorten ontstaan aan hoogopgeleiden voor technische en medische functies, maar ook in het onderwijs.  Hier zal de gemiddelde leeftijd het eerst stijgen. Uit de studie blijkt eveneens dat de schaarste op de arbeidsmarkt in alle Europese landen vanaf 2020 (verder) toeneemt. De vraag op langer doorwerken de oplossing is hebben we al eerder in een blog aan de kaak gesteld. (zie Paul de Beer) Maar het verhogen van de pensioenleeftijd vraagt maatregelen van Overheid, werkgevers én werknemers.

Bemoei je met je eigen zaken!

Al jaren lang volg ik met nieuwsgierigheid de discussie tussen werkgever en werknemer of OR over vitaliteit. Meestal gaat het niet over de kansen die ontstaan door de flexibiliteit en diversiteit, maar is het oeverloos geklets over "stoppen-met-roken", sportabonnementen en lik-op-stuk-verzuimbeleid. Toch zie ik vitaliteit meer in de vorm van "Lifestyle". Maar net op het moment dat de discussie hierover lekker op gang begint te komen draait het personeel ons de rug toe en roept verongelijkt "Bemoei je met je eigen zaken!". Geeft u ze (on)gelijk?






De Erasmus Universiteit Rotterdam onderzocht de "herstelpotentie" van werknemers en ontdekte dat alleen sociale en sportieve activiteiten zorgen dat mensen herstellen van hun dagelijkse werkdag 'Bijna 80 % van de Nederlanders besteedt zijn of haar vrije tijd aan activiteiten die geen 'herstelpotentie' hebben. De overige 20 procent bestaat uit sociale en fysieke activiteiten, maar daar worden mensen alleen beter van als ze er ook echt plezier in hebben' . Dat betekent dat het niet alleen gaat over het delen van de visie dat een gezonde levenstijl de mens fit, flexibel en vitaal houdt, maar ook dat zij er zelf baat (en plezier) bij hebben. De verongelijkte houding van de medewerker is gebaseerd op de "bemoeizucht" en "betutteling". Op deze manier krijg je mensen -letterlijk en figuurlijk- niet in beweging. Ik herken hierin wel situaties waarbij mensen heel liefdevol een stoprokencursus of afslank-en sportprogramma wordt aangeboden om resp. van het roken of hun overgewicht af te komen. Maar deze acties altijd mislukken of eerder averechts werken. Het direct aanspreken op onverstandig gedrag leidt niet tot inzicht maar juist tot afkeer. Patriarch, go home!!

Zelf(s)management is hot!

Eigenlijk zijn er al veel AVAfitblogs gewijd aan de invloeden van veranderingen in de zorgsector op de arbeidsverhoudingen. Toch kwam ik deze week weer een mooi onderzoek tegen van Dr. K. Luijkx en Dr J. Habraken van Tranzo over zelfmanagement als co-productie tussen cliënt en zorgverlener. In de duoblog met Lucien Engelen kregen we al een eerste inkijk in de samenwerking tussen patiënt en zorgverlener via het eCo systeem. In deze blog wil ik u iets laten zien over de invloed van zelfmanagement.

Al jaren wordt er gepleit voor het centraal stellen van de patiënt om de kwantiteit en kwaliteit van zorg in Nederland te verbeteren. Alhoewel Lucien Engelen zegt dat dit een holle frase is, blijken initiatieven gericht op het empowerment van cliënten ook grote gevolgen te hebben voor de professionals. De mismatch tussen wat cliënten nodig hebben en wat zorgverleners doen staat ter discussie. Lucien bepleit dan ook een co-productie tussen de cliënt en de professional. Pas als beiden van elkaar weten wat hun wensen en (on)mogelijkheden zijn en die van elkaar kunnen begrijpen, kunnen zij samen op zoek naar oplossingen tot herstel of om de zorg aan de cliënt zo goed mogelijk te leveren. Dit vraagt om zelfmanagement van de cliënt en die van de zorgverlener.

Levenslang werkloos?

Ken je Susan Lucas al? Zij noemt zichzelf een evil HR-lady. Spannend?  In haar blog las ik: "Hoe lang ben je al werkloos? Langer dan een jaar? dan ben je niet alleen. The Wall Street Journal meldt dat bijna een op de drie Britse werklozen al meer dan een jaar zoeken naar werk."Het CBS meldt dat in Nederland de (voor siezoensinvloeden gecorrigeerde) werkloosheid in februari 2011 uitkwam op 400.000 personen. Dat is 5,1% van onze beroepsbevolking. Er is wel een lichte toename van werkloosheid bij mannen.


In het Britse werkloosheidcijfer zijn geen mensen opgenomen die hebben een parttime baan hebben gekregen, overstapten naar een laag betaalde baan of terug zijn gekeerd naar de schoolbank. Het zijn gewoon grote getallen en hoge percentages. Toch vraagt het geen magie of toverkunst, om het zoeken naar werk anders aan te pakken. Susan zegt:

The Cloud: een warmtebron?!

Dit is een duoblog van Mark Bassie (Flexbeheer) en Esmeralda de Vries (AVAfit).

In de AVAfitblog “Mensen in beweging brengen: dáár gaat het toch om” gaf ik aan dat eigenlijk de handdruk die werkgever en werknemer elkaar geven van groter belang is dan de handtekening die beide hebben gezet onder de arbeidsovereenkomst. Zo’n handdruk bezegelt het psychologisch contract in de arbeidsrelatie. Mark Bassie plaatst op twitter dagelijkse een inhuurtip, waaronder “het psychologisch contract tussen opdrachtgever en flexkracht wordt belangrijker dan het juridische contract”. Mark, wat bedoelde je daar eigenlijk mee?

 Mark:
Wat ik er NIET mee wilde zeggen dat het maken van goede afspraken tussen 2 partijen en het opschrijven ervan, niet belangrijk zou zijn. Ik heb in het verre verleden ooit Rechten gestudeerd en dus vind ik een goed en helder contract altijd belangrijk.
Maar wat ik wel wilde zeggen is dat het verschil tussen een arbeidscontract en een inhuurcontract minder belangrijk zullen gaan worden in een krappe arbeidsmarkt die er echt aankomt. Beide contracten doen niets anders dan regelen dat er arbeidskracht ter beschikking komt voor een organisatie. Alleen de ene kracht werkt liever in loondienst, de ander liever als zelfstandige.......

Bee Happy.

Op 9 en 10 juli is de Landelijke Imkerdag. De Leidse Bijenvereniging viert haar zelfs 100 jarig bestaan met  een tentoonstelling over bijen van 7 juli tot en met 28 augustus in de Hortus Botanicus. Dat is bijzonder omdat we weten dat de honingbij het moeilijk heeft. Door ziektes, pesticiden, asfaltering en bebouwing is er een zorgwekkende bijensterfte. Zeker een zorgelijke ontwikkeling, omdat 30% van de wereldvoedselvoorziening afhankelijk van de bloembestuiving door de honingbij. Daarnaast levert dit vlijtig beestje ons bijenwas en honing/suiker. De bij, een bijzonder beest! Maar wat weet u nog niet van de bijencultuur?

Natuurlijk leren we op school dat de bij een nuttig dier is, onderling prima kan communiceren, zich voorbeeldig gedraagt als community, maar tóch vinden we het vervelend als ze om ons heen zoemen wanneer we op een terras of in de tuin zitten met een lekker glaasje of een ijsje in de hand. "Hé vervelend die bijen....." dacht ik ook altijd tot ik de film "Bee Movie" zag.

Zijn recruiters cultuurbarbaren?

Volgens Wikipedia is een "recruiter" een persoon die als beroep werknemers zoekt en een "cultuurbarbaar" iemand met weinig benul van culturele zaken en waarden. In het algemeen verwijst "cultuur" naar het patroon van menselijke activiteit en de symbolische structuren, die deze activiteiten een zekere betekenis geven. Zou de vraag: "Zijn recruiters cultuurbarbaren?" dus waar kunnen zijn? 

Het woord 'cultuur' wordt ook wel gebruikt om gewoonten aan te duiden. Daarmee zou de vraag specifieker kunnen: "Hebben recruiters enig benul van de gewoonte om te solliciteren?" of  algemener: "Zijn recruiters zich bewust van de cultuurverschillen in het Werven &Selecteren?".

Burnout in de zorg lijkt een contradictie.

Bij goede, gezonde en betaalbare zorg denk je zeker niet aan burnout. Volgens Deborah Legge, een erkende gedragstherapeut in Buffalo zijn er bepaalde aspecten van een baan die kunnen bijdragen aan een depressie of een depressie verergeren. Hier de tien meest stressvolle beroepen ter wereld. En wat zien we: de gezondheidszorg komt niet erg best af....... Dat geeft ons te denken.

1. Verpleeghuis/kinderopvang: Maar liefst 11% van de werknemers in deze sector krijgt in hun loopbaan te maken met een depressie. Christopher Willard, klinisch psycholoog aan de Tufts University zegt dat een typische dag bestaat uit voeden, baden en zorg voor anderen, die vaak niet in staat zijn om hun verzorgsters te bedanken of waarderen. Volgens Willard is dat vaak omdat ze te ziek zijn of nog te jong.

We kunnen niet zonder je, maar gaan het wel proberen.

Vergeeld hangt deze spreuk al een jaar op mijn prikbord en telkens als ik langsloop kan ik de neiging tot glimlachen niet onderdrukken: "We kunnen niet zonder je, maar gaan het wel proberen". De uitspraak zegt namelijk heel veel. Er is een afscheid, een definitief afscheid, een nieuw begin en een prettige relatie. Het zijn dé uitgangspunten bij een exitgesprek. En waarom?.............

De genoemde uitgangspunten vormen mijlpalen.
Zo was er eerst een prettige arbeidsrelatie en door omstandigheden is er door één of beide partijen besloten om te stoppen. Niet zo maar, maar (voorlopig) voorgoed. Het geeft beide partijen weer een nieuw beginpunt. Ieder slaat een nieuwe weg in en (dat is de bedoeling) denkt nog regelmatig terug aan de goede herinneringen. Het ideale plaatje. Maar er is meer........