Er gloort hoop..........!

Na een desastreus verlies tijdens het EK 2012, werd het steeds minder “oranje” in onze straat. De allereerste wedstrijd verliezen is een ramp. Hoe groter het vertrouwen in een overwinning, des te groter de val..... En wie herkent het niet? Zo'n situatie waarbij je vertrouwen een flinke deuk krijgt en je niet het doel bereikt waarnaar je streefde. De langverwachte vakantie in duigen, het geschonden vertrouwen in een goed doel, waar je je voor inzette of het verdwijnen van de verdiende promotie na een reorganisatie, etc. We komen allemaal wel eens voor een dilemma te staan waarbij we weten dat doorgaan op dezelfde manier geen oplossing zal bieden, maar waarbij we ook geen alternatief weten/aandurven. We hebben inmiddels al zoveel gedaan zonder het gewenste resultaat.

Het is opmerkelijk te noemen als je als nieuwkomer een kans krijgt aangeboden, waar je fris en monter aan begint, maar waarna je na 6 weken in kaart brengen wat het probleem/de vraag is en wat JIJ daar aan kunt doen, je beseft dat de omgeving de hoop heeft opgegeven. De hoop die uiteindelijk moet doen leven. Het overkwam mij ook. En toch was ik verbaasd.

De voorspelbaarheid van de Maya kalender.

Is 20 december 2012 het einde van de wereld of toch niet? Hing eerst nog het definitief einde als het zwaard van Damocles boven ons hoofd omdat die Maya kalender al vaker met succes belangrijke gebeurtenissen in de tijd had voorspeld. Voorzichtig hielden wij er (al is het maar ver achter in ons hoofd) er al rekening mee dat een verandering in de wereld toch wel eens waar kon zijn: "Resultaten uit het verleden zijn misschien WEL een garantie voor de toekomst!".


Nu blijkt dat er een andere Maya kalender is gevonden uit de 9e eeuw die voorspelt dat de wereld de komende 7000 jaar niet zal veranderen. Misschien is voorspellen toch wel iets anders dan gewoon iets voorlezen...............

Vrijheid geef je door!

Onlangs vertelde iemand me dat hij "aan de lijn" was en 2 kilo wilde afvallen, omdat zijn nieuwe weegschaal iets minder vriendelijk was dan de oude. Grappig, want de persoon in kwestie was door het kopen van weegschaal echt niet dikker geworden. Hij woog nog evenveel, maar beleefde zijn "nieuwe" gewicht ineens als een probleem. Daar moest iets aan gedaan worden...... hij ging anders eten en bewegen.

Veranderen is één van de meest moeilijke dingen om te doen. Ieder mens houdt graag vast aan de oude vertrouwde paden. Maar soms komt er een probleem om de hoek kijken, waar je écht wat aan moet doen. Ben je daar alleen verantwoordelijk voor, dan verman je jezelf, maakt een plan en gaat aan de slag. Maar ben je een onderdeel van een groep, dan is er meer voor nodig. Die groep bestaat uit diverse personen, met verschillende doelen, verwachtingen en competenties. Wil je met elkaar aan de oplossing van het probleem gaan werken, dan is er eensgezindheid nodig. Hoe krijg je dat nu voor elkaar met al die verschillen?

Vacature: Schaapherder!

In deze periode van het jaar staat traditie hoog in het vaandel. Hebben we in Nederland niet alleen Koninginnenag en Koninginnedag, maar ook Dag van de arbeid, Dodenherdenking, Bevrijdingsdag in 1 WEEK!?!  Een week van feest voor leiders en vrijheid. De zomer gaat beginnen, de temperaturen stijgen, de koeien en de schapen gaan weer naar buiten. Heerlijk genieten van het frisse groen van de natuur. En wat is het een idylisch gezicht: De traditie van de schaapherder met zijn/haar kudde! Al jaren een mooi en eerzaam beroep.

Met de teloorgang van "de manager" vroeg ik me af: "Wat maakt een schaapherder nu eigenlijk een GOEDE leider voor zijn kudde? en wat merken die schapen daar nu eigenlijk van?".

De schaapsherder = kracht.

Eigenlijk weet ik helemaal niet veel af van de inhoud van het werk "schaapherder".

Is hij een zzp-er (Zelfstandige Zonder Personeel) of is hij in loondienst? 

Heeft hij een vaste baan of is hij een seizoenswerker?

Kan hij de schapen herkennen, kent hij ze bij naam of zo?

Toekomstige klein grondbezitters opgelet!

Wat is het toch heerlijk om op zondagmorgen te kijken en luisteren naar het TV-programma "Boeken". In eerdere AVAfit blogs schreef ik al artikelen naar aanleiding van onderwerpen die daar ter tafel kwamen. Vandaag was te gast Jan Hendrik Bakker, filosoof en auteur van het boek "Grond". Bakker ging op zoek in Rotterdam naar de leefbare stad. Hij vertelt over prikkeldraad, geluk en bieten-op-het-dak. Wáár gaan leven, wonen en werken nu echt samen?

Wist u dat een persoon ongeveer een halve hectare grond nodig heeft om van te leven? Dit stukje grond levert voldoende voedsel op voor een jaar. Natuurlijk geen 21e eeuws eten zoals hamburgers, milkshakes en kauwgom, maar eerlijke producten. Maar waar vinden we in een stad, zoals Rotterdam, een halve hectare?

Met 40 bent u afgeschreven! Het is maar dat u het weet.

In vervolg op de vorige blog over de introductiefase van nieuwe medewerkers, kregen we diverse (persoonlijke) emails. Herkenning, frustratie, onzekerheid en irritatie vormden de boventoon in deze berichten. De grootste irritatie kwam echter van de "oudere werknemers", die aangaven dat ze niet eens voor een sollicitatiegesprek worden uitgenodigd. Er is de afgelopen tijd veel aandacht besteed aan de 40+er. Wij willen we uw medewerking vragen voor ons onderzoek.

Op 23 maart meldde het AD dat je "Met 40 al te oud" bent en op www.rtl.nl staat een artikel dat een "werknemer op zijn veertigste al wordt afgeschreven". Hoogleraar Beate van der Heijden deed onderzoek en kwam er achter dat 70% van de leidinggevenden vindt dat de gemiddelde leeftijd van de afdeling onder de 40 moet liggen. "Zelfs oudere chefs zijn van mening dat hun personeel van boven de 40 te oud is."  En ook al moeten 40-ers nog minimaal 26 jaar werken tot hun pensioengerechtigde leeftijd (althans zoals we dit NU hebben afgesproken) werkgevers beoordelen hun oudere werknemer als "minder flexibel, vaker gefrustreerd minder ambitieus, minder creatief en minder vernieuwend", volgens Beate. Volgens mij kunnen we hier toch wel over een probleem spreken, is het niet?

Wat je nodig hebt is LEF!! (van Kooten & de Bie)

Dit is een duoblog van Gijs Veenhuijsen, Belastingadviseur (Flynth Adviseurs en Accountants BV in Heerhugowaard en Schagen) en Esmeralda de Vries, organisatiesocioloog bij AVAfit.

Vaste AVAfitblog lezers weten dat we graag metaforen gebruiken in de blogs. Vooral beelden uit de natuur maken sommige moeilijke kwesties makkelijker en leuker om te lezen. Zo sprak ik over de Oost-Indische Kers of de Bij. Na mijn tweet over het creëren van moestuintjes in de "Eetbare stad" reageerde Gijs Veenhuijsen met de opmerking dat ik wel een beetje leek op Chauncy Gardiner uit “Being there”.  In het boek van Jerzy Kosinski en de film uit 1979 met in de hoofdrol Peter Sellers, beantwoordt Chance (de tuinman) vragen met feiten uit de tuin en natuur. Anderen vertalen deze antwoorden als metaforische uitspraken op het gebied van financiële, strategische en politieke onderwerpen. Interessant niet waar?
Gijs, hoe zou jij de huidige financiële en economische situatie in Nederland beschrijven?

Do give up your winning team!

Aangestoken door de Elfstedenkoorts, maratons en langebaanwedstrijden staat de media bol van "winnen". Deelnemen is belangrijk, maar de fanatieke sporters doen pas mee als de mogelijkheid tot winnen bestaat. Kunnen ze het niet alleen, dan formeren ze een ideaal team. Samen sta je sterk(er). Ben je lid bent van zo'n winning team, dan pieker je er niet over om je plek weg te geven...... "Never give up a winning team"!


Het is interessant om te kijken wáár het succes van zo'n winning team vandaan komt.
Daarbij kan je twee onderdelen bekijken: wat vormt een team en hoe ontstaat er succes?

Help! De sluiswachter verzuipt.

Kent u ook het boek of de film "Help! De dokter verzuipt"? Het boek is een Brabantse streekroman (1968) van Toon Kortooms. De film is de vertaling als komedie uit 1974 met Piet Bambergen, Jules Croiset en Willeke van Ammelrooy in hoofdrollen. Het verhaal gaat over dokter Angelino, een Bourgondisch type met een grote mond die een rustige dorpsgemeenschap in de Peel op stelten zet wanneer hij met zijn auto het kanaal in rijdt. Leuk uitgangspunt, maar dát bedoel ik niet.......Misschien is het wel helemaal niet zo bijzonder als een er een dokter verzuipt, maar van een sluiswachter verwacht je zoiets niet.....die kent de gevaren van het water!!!

"Help! De sluiswachter verzuipt" is het verhaal over doorgeslagen controle. Een zeer herkenbaar verhaal, waar wij als westerlingen ons dood aan ergeren, maar wel in stand (willen) houden. Boudewijn Dijkstra, werkzaam als sr Lecturer, Researcher, business Consultant en Projectcoördinator bij Noordelijke Hogelschool  Leeuwarden (University of Applied Sciences), vertelde mij dit verhaal.....

Op zoek naar: de ambassadeur van gastvrijheid!

Dit is een duoblog van Anita Holthuis - van Leeuwenkamp, actief op het gebied van Gastvrijheid, Services en Social Media in de zorg o.a. op www.anitahvl.nl en Esmeralda de Vries, Arbeidsmarktwatcher en organistie-socioloog (AVAfit). Het maandthema is communiceren via social media. Hoe gaan moderne media om met “talent”. Worden niet overspoeld met talent in TVOH en Idols. Hoe zetten zij dit succesvol in met social media? Wat herkennen wij hiervan in de zorg? Waar welke talenten zijn wij op zoek?

 Anita:
De zorg is vanuit primaire zorgproces goed aanwezig online, waar is de facilitaire organisatie?
Wat mij opvalt is dat veel zorgorganisaties met hun corebusiness echt goed bezig zijn en veel activiteiten ontplooien. Denk aan forums, zorgplatforms etc.. Toch is de corebusiness hierbij het belangrijkste: ‘de zorg’. Terwijl ik denk dat als het gaat om ‘services’ het helemaal niet verkeerd is om hier ook informatie over te delen met behulp van social media activiteiten. De drie belangrijkste onderwerpen waar aan gerefereerd wordt na een bezoek aan een zorginstelling/ziekenhuis zijn: ‘de parkeerfaciliteiten, de eerste indruk bij binnenkomst en de voeding’.

Fast, faster, fastest!

Ook dit jaar ontkom ik niet aan een evaluatie aan het einde van 2011. Maar eigenlijk hebben we geen tijd. Steeds meer hoor ik klachten van "druk, druk, druk" en "wat vliegt een jaar toch snel voorbij". Ik bedacht me dat we zelfs geen tijd hebben of nemen om de crisis op te lossen. We willen DIRECT een oplossing. Hoe komt het toch dat we allemaal zoveel haast hebben en ongeduldig zijn (inclusief ik zelf)?

Wakker geschud door de opmerking: "Waar zijn de 80 jaar van de 80-jarige oorlog eigenlijk voor nodig geweest? Tegenwoordig duurt een revolutie een paar maanden." bemerk ik dat tijd wel een enorme dwangbuis is. Niet alleen in kwantiteit (hoeveel taken kan ik deze dag doen) maar ook in kwaliteit (hoeveel tijd trek ik er voor uit)?. Het leven is vol van prikkels. Om aan al deze prikkels gehoor te geven is een onhaalbare taak. Ik kies in kwantiteit en kwaliteit. Hoe doet u dat?

And now.....Something completly different!

De vaste AVAfit-bloglezers weten dat ik ook een zwak heb voor kruiden- en moestuinen. Zo verbind ik de weelderige groei van de "Oostindische Kers" met creatieve onderdelen uit een organisatie en zoek ik naar voordelen van hinderlijk zoemende bijen. Begin december werd er voor de 3e keer de jaarlijkse Beursvloer in Oosterhout georganiseerd. Zo'n Beursvloer staat in het teken van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) en legt connecties tussen het bedrijfsleven en maatschappelijke instellingen. Met gesloten beurs kunnen zij iets voor elkaar doen. Dit jaar heb ik aardperen uitgedeeld vanuit Ruilhandel Oosterhout. Het 'geschenk" ging gepaard met de vraag of de ontvanger de helft van de oogst volgend jaar ook weer weg wilde geven. Op deze manier stimuleren we de zelfredzaamheid en het altruïsme bij mensen in barre tijden. Wat heeft dit nu te maken met AVAfit?

OK, ik weet het is misschien wat ver gezocht. Maar de titel van deze blog heet niet voor niets "And now.....Something completly different!" Met deze blog hoop ik u nieuwsgierig te maken naar de mogelijkheden van bepaalde trends in onze samenleving en arbeidsmarkt. Daarnaast zou ik in deze donkere dagen tijdens de crisis graag een klein lichtje van hoop en positiviteit ontsteken, zonder daar nu glitter en glamour voor te gebruiken. Het toverwoord in 2012 is "Zelfredzaamheid". Wat biedt dat jou nu voor kansen?

Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?

Dit is een duoblog van Hanneke de Frel, schooldirecteur basisschool Maxima in Berkel en Rodenrijs(Lansingerland) en Esmeralda de Vries Arbeidsmarkt-socioloog (AVAfit). Het maandthema van december gaat over communicatie. Maar hoe communiceren we over zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Via twitter deed ik een oproep. Hanneke reageerde snel. We stelden ons de vraag: Welke soorten en invalshoeken van Zelfredzaamheid zien we in ons werk. Wat herkennen wij hiervan bij de jeugd en ouderen van tegenwoordig?

 Hanneke:
Zelfredzaamheid, een woord dat mij aan het denken heeft gezet. Een tweet van Esmeralda triggerde dit mij om hier meer inhoud aan te geven. De betekenis ervan zit 'm in het zichzelf kunnen redden in algemene zaken in het leven, iets zonder hulp te kunnen oplossen.

Gebruik je lach als communicatiemiddel!

Tijdens de donkere en sombere dagen voor kerstmis, tussen de hagelbuien door, klinkt ineens een lach uit ons kantoor. Terwijl ik er heen loop, verbaas ik mij over de "eerlijkheid" van deze lach. Deze lach kwam uit de tenen! Dat hoor je blijkbaar. Nog nagrinnekend zocht ik na de ontmoeting met de onbedaarlijke lacher iets over de communicatie van "de Lach" op het internet. Dit is wat ik vond op een blog van NRCnext. Ik werd er meteen weer vrolijk van en vond tevens een opdracht voor de komende donkere dagen!


„Je leert praten van je ouders en je accent wordt bepaald door de streek waar je opgroeit”, schrijft Julia Bontes uit Den Haag. „Maarwaar komt je manier van lachen vandaan?”

Jip en Janneke in Social Media Land.

Ken jij ook van die mensen die bij de woorden  "Social Media" een vies gezicht trekken en laagdunkend zeggen dat ze daar "gelukkig" niet aan mee doen? Bij het doorvragen naar de redenen, hoor je steeds hetzelfde: Dat is toch geen communiceren, Je verleert je sociale vaardigheden en het is een methode om zonder nadenken vuil te spuien. Misschien raken ze hiermee wel iets waar je over na kan denken vóór je iets snel op Twitter gooit, je foto op Facebook plaatst of een verslag upload naar Google+. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook mijn best moet doen om alle gebruikte afkortingen (LOL, ROFL FF, etc.) en acties zoals een "porretje" eenvoudig uit te leggen. Misschien moet er wel een Social Media Woordenboek komen met uitleg in Jip en Janneke taal.


Sabrina van Loon vertelt: Social Media is niet iets wat je moet leren, zoals fietsen of punniken. Het zijn vaardigheden die je al hebt en die je in een nieuwe sociale omgeving moet toepassen. Dezelfde persoonlijke kwaliteiten en sociale handigheden die je hebt geleerd tijdens je opvoeding, zullen je succesvol maken op social media. Hieronder zijn 10 dingen die je oma je ooit wel geleerd heeft en die je kunt toepassen op social media. En als je je ze nog niet geleerd hebt, maak dan een afspraak met je oma want onder het genot van een kopje thee kan zij je alles vertellen over hoe je ‘vroeger’ kunt toepassen in de digitale wereld.

Onderwijs is broodnodig.

Door Esmeralda de Vries
www.avafit.com

Fit? Flexibel? of Mobiel?

We hebben het al eerder gehad over fit en mobiliteit. Zeker in het kader van duurzaamheid kan je nog steeds twee kanten op met mobiliteit. Aanvankelijk werd door veel ondernemers het begrip automobiliteit verward met arbeidsmobiliteit (doorstroom, ontslag, etc.). Mede door de huidige economische situatie met een mindere vervoersvraag en veel aanpassing aan de infrastructuur heeft mobiliteit geen hoge prioriteit. Maar naarmate er sprake was van een licht economisch herstel ontstond er meer interesse voor de mogelijkheden van automobiliteit. Mobiliteit geeft flexibiliteit. En een flexibele organisatie is Fit! Vandaar nu dan maar eens een blog over de mogelijkheden die HRM heeft met AUTOmobiliteit.

Toen ik even in de cijfers dook las ik dat in de provincie Noord-Brabant een woon-werkafstand tot 10 kilometer voor de meeste werknemers gewoon (52%) is. Een reistijd van maximaal 1 uur blijkt voor velen acceptabel te zijn. En omdat reisgedrag veelal gebaseerd is op gewoontes, willen mensen dit niet graag veranderen. Zolang het vervoer en de tijd van reizen constant en betrouwbaar zijn, willen mensen niet verhuizen. Mensen verhuizen slechts eens in de 7-10 jaar. Dicht bij huis werken is dus heel aantrekkelijk.

Leven heeft een ritme.

Vrijdagavond luisterde ik naar het radio interview van Wim Brands met Marli Huijer in Brands met Boeken: Prof. dr. Marli Huijer is Civis Mundi hoogleraar Filosofie van Cultuur, Politiek en Religie aan de Faculteit der Wijsbegeerte aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en Lector Filosofie en Beroepspraktijk aan de Haagse Hogeschool. Zij schreef het boek Ritme. Het gaat over de veranderingen in terugkerende patronen van ons leven. Boeiend. Ik had er nooit zo over nagedacht dat wij inderdaad blijken te gedijen bij die "stoffige" Reinheid, Rust en Regelmaat!

In de huidige hectiek van deze tijd boeten bestaande werk- en slaapritmes in aan de eisen van onze 24-uurs economie. Zonder dat Prof. Huijer nu het zoveelste pleidooi voor "onthaasting" houdt, wijst ze ons op de programma's die in onze lichaamscellen zitten. De arbeidsmarkt wil dat we permanent paraat staan en ons flexibel in moeten zetten, maar "laat ons lichaam zich wel zo gemakkelijk herprogrameren?". Het boek Ritme gaat over het belang en de betekenis van gezamenlijke leefritmes. Denk daarbij aan een vast tijdstip van slapen en opstaan, duidelijke lunchtijd, gezamenlijk eten, tijd voor het vieren van feestdagen, etc. Marli herkent dat ritmes ons leven ordenen. Dus wat is een fit ritme?

Vriendschap is een werkwoord!

Het thema van de maand oktober 2011 is "Sociale Innovatie". Niet alleen omdat de ESF subsidie Sociale Innovatie van start gaat, maar gewoon omdat er de sombere omgeving van nu vraagt om een kans. Grijp nu deze kans aan om aan de slag te gaan en een nieuwe start te maken: Laten we het eens anders doen!


Arjen Verhoeff, werkzaam bij werkgeversvereniging AWVN, promoveerde in het voorjaar van 2011 op een proefschrift over nut en noodzaak van sociale innovatie (Overwin de innovatieparadox (2011). Hij zegt: "In de huidige economische context is het voor innovatieve ondernemers van belang om samen te werken met andere ondernemingen en kennisinstellingen. Ondernemers zijn grotendeels afhankelijk geworden van netwerken, ideeën en kennis van buiten de organisatie, maar moeten ook de eigen werknemers niet vergeten. In de kern draait sociale innovatie om de interactie tussen alle bij het bedrijf betrokken stakeholders; het regisseren van de interne en externe relaties." (Werkgeven van werkgeversvereniging AWVN)

Kennis delen = kennis vermeerderen.

In de week dat de ESF subsidie van start gaat (10-10-'11) wil ik graag deze nieuwsbrief delen:

Open publication - Free publishing - More resourses

In de nieuwsbrief van de Kenniskring Sociale Innovatie van Stenden University (Leeuwarden) merk je dat:

• er een nieuwsgierigheid is naar ontwikkelingen uit de omgeving 
• diverse opleidingen aansluiting zoeken om kennis te delen en kennis te vermeerderen 
• er contacten zijn tussen de 3 O's (Overheid-Onderwijs-Organisaties) 
• ze verder kijken dan hun neus lang is. 

Dat is nog eens iets anders dan de stoffige schoolbank waarin ik vroeger zat.
Alles kan beter, maar nu niet meer zeggen dat het onderwijs van vroeger zoveel beter was!!!!!!



Door Esmeralda de Vries
www.avafit.com