Haal het stof uit je ogen.

In mijn vorige blog "Grijs betekent stof" heb ik al aangegeven dat de hele heisa omtrent ouderenbeleid, leeftijdsbewustbeleid of levensfasebewustbeleid niet alleen stof tot nadenken biedt maar ook misschien wel overbodig is. Vandaag las ik op Marktwerkt.nl het een artikel met de titel "Oudere werkloze krijgt het steeds moeilijker". 

Het artikel start met de inleiding: "Van de 512 duizend werklozen in het derde kwartaal van 2012 waren er 173 duizend ouder dan 45 jaar. Dit  aantal is sinds 2008 aanzienlijk gegroeid. Ongeveer 15 procent van de werkloze 45-plusser heeft na drie maanden een baan, Werklozen onder de 45 jaar vinden vaker werk na drie maanden. Wel is dit aandeel sinds 2008 afgenomen"

In de grafiek uit het artikel blijkt inderdaad dat er een stijging is van het aantal werklozen. Deze stijging geldt voor alle drie de groepen. De jongste groep heeft echter geen leeftijd spanne van 20 jaar. Om te vergelijken met de andere groepen zou je de exacte aantallen moeten verdubbelen om te kunnen vergelijken met de groep 25-45 jaar en 45-65 jaar. Zelfs de stijging van de laatste jaren is er een sprake van een gelijksoortige stijging bij alle drie de groepen. Dus waaruit moet ik nu concluderen dat de groep 45-plus in een moeilijkere positie zit dan de anderen? Geen idee.

Van de volgende grafiek uit het artikel word ik ook niet veel wijzer.

Uit de grafiek blijkt dat er weliswaar een lager aandeel van 45-plussers is als werkzame beroepsbevolking (bruin), maar dat dit aantal stijgt terwijl het aandeel van de andere groepen daalt. Ook is het aandeel werkloze beroepsbevolking (blauw) bij de 45-plusser niet groter dan bij de groep 25-45 jarige. Het aandeel is ook gelijk gebleven in de jaren 2008-2012 terwijl het aandeel werkloze beroepsbevolking bij de 25-45 jarigen juist is gestegen. Ten derde zien we een gelijkwaardig aandeel en tevens dalend in omvang van het gedeelte Niet-beroepsbevolking (geel) bij zowel de groep 25-45 jarigen als bij de 45-plusser.

Dus wrijf de stof uit je ogen en ......... laat het stof zijn tot nadenken.
Ik kan dus maar weer 1 conclusie trekken: LEEFTIJD SPEELT GEEN ROL!

Er gloort hoop..........!

Na een desastreus verlies tijdens het EK 2012, werd het steeds minder “oranje” in onze straat. De allereerste wedstrijd verliezen is een ramp. Hoe groter het vertrouwen in een overwinning, des te groter de val..... En wie herkent het niet? Zo'n situatie waarbij je vertrouwen een flinke deuk krijgt en je niet het doel bereikt waarnaar je streefde. De langverwachte vakantie in duigen, het geschonden vertrouwen in een goed doel, waar je je voor inzette of het verdwijnen van de verdiende promotie na een reorganisatie, etc. We komen allemaal wel eens voor een dilemma te staan waarbij we weten dat doorgaan op dezelfde manier geen oplossing zal bieden, maar waarbij we ook geen alternatief weten/aandurven. We hebben inmiddels al zoveel gedaan zonder het gewenste resultaat.

Het is opmerkelijk te noemen als je als nieuwkomer een kans krijgt aangeboden, waar je fris en monter aan begint, maar waarna je na 6 weken in kaart brengen wat het probleem/de vraag is en wat JIJ daar aan kunt doen, je beseft dat de omgeving de hoop heeft opgegeven. De hoop die uiteindelijk moet doen leven. Het overkwam mij ook. En toch was ik verbaasd.

De voorspelbaarheid van de Maya kalender.

Is 20 december 2012 het einde van de wereld of toch niet? Hing eerst nog het definitief einde als het zwaard van Damocles boven ons hoofd omdat die Maya kalender al vaker met succes belangrijke gebeurtenissen in de tijd had voorspeld. Voorzichtig hielden wij er (al is het maar ver achter in ons hoofd) er al rekening mee dat een verandering in de wereld toch wel eens waar kon zijn: "Resultaten uit het verleden zijn misschien WEL een garantie voor de toekomst!".


Nu blijkt dat er een andere Maya kalender is gevonden uit de 9e eeuw die voorspelt dat de wereld de komende 7000 jaar niet zal veranderen. Misschien is voorspellen toch wel iets anders dan gewoon iets voorlezen...............

Fast, faster, fastest!

Ook dit jaar ontkom ik niet aan een evaluatie aan het einde van 2011. Maar eigenlijk hebben we geen tijd. Steeds meer hoor ik klachten van "druk, druk, druk" en "wat vliegt een jaar toch snel voorbij". Ik bedacht me dat we zelfs geen tijd hebben of nemen om de crisis op te lossen. We willen DIRECT een oplossing. Hoe komt het toch dat we allemaal zoveel haast hebben en ongeduldig zijn (inclusief ik zelf)?

Wakker geschud door de opmerking: "Waar zijn de 80 jaar van de 80-jarige oorlog eigenlijk voor nodig geweest? Tegenwoordig duurt een revolutie een paar maanden." bemerk ik dat tijd wel een enorme dwangbuis is. Niet alleen in kwantiteit (hoeveel taken kan ik deze dag doen) maar ook in kwaliteit (hoeveel tijd trek ik er voor uit)?. Het leven is vol van prikkels. Om aan al deze prikkels gehoor te geven is een onhaalbare taak. Ik kies in kwantiteit en kwaliteit. Hoe doet u dat?

And now.....Something completly different!

De vaste AVAfit-bloglezers weten dat ik ook een zwak heb voor kruiden- en moestuinen. Zo verbind ik de weelderige groei van de "Oostindische Kers" met creatieve onderdelen uit een organisatie en zoek ik naar voordelen van hinderlijk zoemende bijen. Begin december werd er voor de 3e keer de jaarlijkse Beursvloer in Oosterhout georganiseerd. Zo'n Beursvloer staat in het teken van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) en legt connecties tussen het bedrijfsleven en maatschappelijke instellingen. Met gesloten beurs kunnen zij iets voor elkaar doen. Dit jaar heb ik aardperen uitgedeeld vanuit Ruilhandel Oosterhout. Het 'geschenk" ging gepaard met de vraag of de ontvanger de helft van de oogst volgend jaar ook weer weg wilde geven. Op deze manier stimuleren we de zelfredzaamheid en het altruïsme bij mensen in barre tijden. Wat heeft dit nu te maken met AVAfit?

OK, ik weet het is misschien wat ver gezocht. Maar de titel van deze blog heet niet voor niets "And now.....Something completly different!" Met deze blog hoop ik u nieuwsgierig te maken naar de mogelijkheden van bepaalde trends in onze samenleving en arbeidsmarkt. Daarnaast zou ik in deze donkere dagen tijdens de crisis graag een klein lichtje van hoop en positiviteit ontsteken, zonder daar nu glitter en glamour voor te gebruiken. Het toverwoord in 2012 is "Zelfredzaamheid". Wat biedt dat jou nu voor kansen?

De Mexicaanse visser en de zakenman.

Er is hoop: De verwachte schaarste op de Nederlandse arbeidsmarkt bereikt haar hoogtepunt pas tussen 2020 en 2040. Wel krimpt de potentiële arbeidsmarktpopulatie vanaf dit jaar. Door ouderen langer te laten participeren  aan de arbeidsmarkt kan een groot deel van de schaarste tot 2030 worden opgevangen. Dit blijkt uit een studie van Deloitte. (HR-Praktijk)




De gemiddelde leeftijd van medewerkers stijgt echter wel. De grootste uitdaging voor bedrijven is juist deze ouder wordende medewerkers zo te stimuleren dat zij de organisatie niet vroegtijdig verlaten aldus de onderzoekers. Dit onderzoek laat zien dat de grootste tekorten ontstaan aan hoogopgeleiden voor technische en medische functies, maar ook in het onderwijs.  Hier zal de gemiddelde leeftijd het eerst stijgen. Uit de studie blijkt eveneens dat de schaarste op de arbeidsmarkt in alle Europese landen vanaf 2020 (verder) toeneemt. De vraag op langer doorwerken de oplossing is hebben we al eerder in een blog aan de kaak gesteld. (zie Paul de Beer) Maar het verhogen van de pensioenleeftijd vraagt maatregelen van Overheid, werkgevers én werknemers.

Samen tegen elkaar.

Soms word je wakker geschud door 1 opmerking. Even nadenken en dan BHAMMM!! die hakt er in........ : "Medewerkers worden samenwerkers". 


Door deze opmerking ontdekte ik dat er sprake zou kunnen zijn van verschillende soorten mensen. De werkhouding is verschillend, maar ook het effect. Toen ik hier een tweet over maakte kreeg ik leuke reacties die inzicht gaven over samen tegen/met elkaar.




"Als je veel tegenstellingen onder één noemer weet te brengen ben je een echte SAMENleving
Spanje is een mengsel van katholicisme en fatalisme. Hun kunst zit er vol mee. Bloed, onderwerping, inquisitie, stierenvechten, mededogen en meedogenloosheid, maar als basis altijd levensvreugde (edoch niet oppervlakkig).
Klinkt als dagelijks leven. Ook gedrag in een wielerpeloton, binnen carrieregerichte groepen etc. One big "cry for attention" Interessant en grappig, want blijkbaar bevat "samen" ook "tegen".

TOP2000 in 2010.

Eind december is het steevast het oude recept: Luisteren naar de Top 2000! Het is niet alleen een gezellige overgang van de Kerst naar Oud&Nieuw, maar ook het herleven van oude herinneringen. De muziek hoort bij een bepaalde tijd, een bepaald gevoel en een bepaald verhaal. Tijdens de dagen van de Top200 geniet ik van de bijbehorende verhalen van luisteraars die ze vertellen op TV en radio. “Weet je nog.....?”

Misschien is nog wel het leukste wanneer we met z’n viertjes in de auto zitten op terugreis van het kerstdiner bij Oma, en onze “kids”(nou ja, 20 en 17 jaar) verwonderd opkijken als wij (ouderen van 48 en 50 jaar) uit volle borst meezingen met een nummer uit de 70’s. Echter, mijn verwondering blijkt nóg groter als deze kids zomaar ,bij het horen van een “oud” nummer, het lied meezingen en zeggen “Gaaf!”. Ik wist niet eens dat ze dit lied kenden. De muziek laat de generatiekloof verdwijnen. Wat een solidariteit! We zingen samen verder terwijl de strooiauto ons in de donkere nacht inhaalt.

Naast de verwondering is er ook verbijstering: n.l. over het strooizout.
Ik las op internet en hoorde op het journaal dat er door het tekort aan strooizout tijdens deze koude winterdagen escalaties ontstaan bij de uitgifteposten. Blijkbaar zijn de mensen die het gratis zout komen halen niet tevreden met de hoeveelheid die ze krijgen. De mondige burger van 2010 maakt dit ondanks de “kerstgedachte van solidariteit” wel even duidelijk. Meteen popte bij mij de beelden van voedseldroppingen en -verstrekkingen op bij hulp na natuurrampen. Je ziet de mensen zich verdringen om voedsel bij de vrachtwagen die de hulpgoederen bezorgt. Diegene die het sterkste zijn en de grootste mond of de krachtigste ellebogen hebben, staan vooraan en vertrekken met volle armen, terwijl andere achteraan niets krijgen. Overleven heet dat..... en ANGST. Dan is blijkbaar alles toegestaan. Deze angst komt door het wegvallen van zekerheden, angst voor tekorten, angst voor verandering, etc. Laten wij bij het tekort van het strooizout onze ware aard zien?

We zijn bang, bang om het tekort dat is ontstaan met de crisis. Door deze angst raken we in een depressie. En volgens het VPRO programma “Iedereen een depressie" hebben bijna 800.000 Nederlanders er één. Niet alleen door dat we bang zijn voor het wegvallen van zekerheden of bang zijn voor verandering maar meer nog omdat we niet meer gewend zijn aan tegenslag. De vaardigheid om tegenslagen het hoofd te bieden, een stapje terug te doen of misschien de buikriem aan te trekken zit niet meer in ons programma. Dus als deze welvaart wegvalt gebruiken wij ineens weer onze grote mond en ellebogen. Weg solidariteit!

Misschien een idee? Uitgifte van strooizout met de Top2000 op de achtergrond. Lang leve de solidariteit, want iedereen zingt en danst mee....... Je bent tevreden met wat je krijgt want met  twee volle emmers in je hand kan je toch niet vechte en ruzie maken. Maar........ rocken, walsen en headbangen lukt nog wel! .................

Raak je misschien meteen die extra kilootjes van het kerstdiner kwijt.

Ik wens iedereen een AVAFIT nieuwjaar!

Website E. De Vries Personeelsadviezen.

Onze website gaat nu alweer een paar jaartjes mee. Hier vind u informatie over de producten waar wij groot mee zijn geworden, referenties, en onze artikelen die regelmatig in vakbladen gepubliceerd worden.

Het Avafit Model en sociale innovatie.

Het AVAfit model wordt verder uitgewerkt met fits als Persoon-organisatie en Persoon-Job (Boon, 2008).

Het model ondersteunt niet alleen het strategische aspect, maar geeft ook mogelijkheid om organisatorisch scherp te blijven op flexibiliteit.

Modellen zijn er om complexiteit overzichtelijk te maken, want de werkelijkheid is nog veel ingewikkelder. Een model is er dus niet voor om stap voor stap leidend te zijn in de aanpak. Het AVAfit model geeft overzicht een inzicht in waar een organisatie FITs kan maken om een consistent en coherent beleid te creëren. Er is geen volgorde in de FITs aan te geven. Het maakt niet uit of je eerst werkt aan een omgevingsfit en daarna een interne fit, of juist andersom.

De sociale innovatie zit in de afstemming tussen vraag naar en aanbod van werk in kwantiteit en kwaliteit.

De Vries Personeelsadviezen.

Informatie over mijn adviesburo kunt u vinden op www.personeelsadviezen.nl.