Er gloort hoop..........!

Na een desastreus verlies tijdens het EK 2012, werd het steeds minder “oranje” in onze straat. De allereerste wedstrijd verliezen is een ramp. Hoe groter het vertrouwen in een overwinning, des te groter de val..... En wie herkent het niet? Zo'n situatie waarbij je vertrouwen een flinke deuk krijgt en je niet het doel bereikt waarnaar je streefde. De langverwachte vakantie in duigen, het geschonden vertrouwen in een goed doel, waar je je voor inzette of het verdwijnen van de verdiende promotie na een reorganisatie, etc. We komen allemaal wel eens voor een dilemma te staan waarbij we weten dat doorgaan op dezelfde manier geen oplossing zal bieden, maar waarbij we ook geen alternatief weten/aandurven. We hebben inmiddels al zoveel gedaan zonder het gewenste resultaat.

Het is opmerkelijk te noemen als je als nieuwkomer een kans krijgt aangeboden, waar je fris en monter aan begint, maar waarna je na 6 weken in kaart brengen wat het probleem/de vraag is en wat JIJ daar aan kunt doen, je beseft dat de omgeving de hoop heeft opgegeven. De hoop die uiteindelijk moet doen leven. Het overkwam mij ook. En toch was ik verbaasd.

Figuranten moeten lachen!

Elk jaar is weer een film 

Waarin politici acteren 

Waarin strategen met een glimlach 

Nieuwe wapens demonstreren 

Elk jaar is weer een film 
Die gemaakt wordt voor het geld 

Dus je ziet maar weinig liefde 

Je ziet alleen maar veel geweld 

Elk jaar is weer een film 
Voor het Hollywood-archief 

Met een vuurwerk boven 

Bagdad, Sarajevo, Kigali 

Maar wie spreekt er van de figuranten
Gewone mensen in alle landen 

Mensen zoals jij en ik 

Op zoek naar het geluk 

Mensen zoals jij en ik 

Op de vlucht 

De figuranten 

De figuranten zijn gemaakt
Voor de grote massascenes 

Je ziet ze gaan in lange rijen 

Om te vluchten of te sterven 

En ze verdwijnen in de tijd
Voor een eindeloze reis 

Geen van hen wou ooit een oorlog 

Maar zij betaalden wel de prijs 

En aan het einde van de film
Zie je alleen de grote namen 

Dat zijn de helden van het jaar 

Die de geschiedenis bepalen.


"Figuranten"
door Stef Bos.

Dit lied was het intro van ds. Gerard Rinsma. Het trof mij. Niet alleen om de mooie tekst en zijn boodschap, maar vooral om de metafoor van hoofdrolspeler en figurant. Tijdens zijn "performance" bedacht ik de titel van deze blog: Figuranten - moeten - lachen. En wel om 3 redenen:

Zelfredzaamheid: zelfstandig of alleen?

Dit is een duoblog van Hanneke de Frel, schooldirecteur basisschool Maxima in Berkel en Rodenrijs(Lansingerland) en Esmeralda de Vries Arbeidsmarkt-socioloog (AVAfit). Het maandthema van december gaat over communicatie. Maar hoe communiceren we over zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Via twitter deed ik een oproep. Hanneke reageerde snel. We stelden ons de vraag: Welke soorten en invalshoeken van Zelfredzaamheid zien we in ons werk. Wat herkennen wij hiervan bij de jeugd en ouderen van tegenwoordig?

 Hanneke:
Zelfredzaamheid, een woord dat mij aan het denken heeft gezet. Een tweet van Esmeralda triggerde dit mij om hier meer inhoud aan te geven. De betekenis ervan zit 'm in het zichzelf kunnen redden in algemene zaken in het leven, iets zonder hulp te kunnen oplossen.

Leven heeft een ritme.

Vrijdagavond luisterde ik naar het radio interview van Wim Brands met Marli Huijer in Brands met Boeken: Prof. dr. Marli Huijer is Civis Mundi hoogleraar Filosofie van Cultuur, Politiek en Religie aan de Faculteit der Wijsbegeerte aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en Lector Filosofie en Beroepspraktijk aan de Haagse Hogeschool. Zij schreef het boek Ritme. Het gaat over de veranderingen in terugkerende patronen van ons leven. Boeiend. Ik had er nooit zo over nagedacht dat wij inderdaad blijken te gedijen bij die "stoffige" Reinheid, Rust en Regelmaat!

In de huidige hectiek van deze tijd boeten bestaande werk- en slaapritmes in aan de eisen van onze 24-uurs economie. Zonder dat Prof. Huijer nu het zoveelste pleidooi voor "onthaasting" houdt, wijst ze ons op de programma's die in onze lichaamscellen zitten. De arbeidsmarkt wil dat we permanent paraat staan en ons flexibel in moeten zetten, maar "laat ons lichaam zich wel zo gemakkelijk herprogrameren?". Het boek Ritme gaat over het belang en de betekenis van gezamenlijke leefritmes. Denk daarbij aan een vast tijdstip van slapen en opstaan, duidelijke lunchtijd, gezamenlijk eten, tijd voor het vieren van feestdagen, etc. Marli herkent dat ritmes ons leven ordenen. Dus wat is een fit ritme?

Vriendschap is een werkwoord!

Het thema van de maand oktober 2011 is "Sociale Innovatie". Niet alleen omdat de ESF subsidie Sociale Innovatie van start gaat, maar gewoon omdat er de sombere omgeving van nu vraagt om een kans. Grijp nu deze kans aan om aan de slag te gaan en een nieuwe start te maken: Laten we het eens anders doen!


Arjen Verhoeff, werkzaam bij werkgeversvereniging AWVN, promoveerde in het voorjaar van 2011 op een proefschrift over nut en noodzaak van sociale innovatie (Overwin de innovatieparadox (2011). Hij zegt: "In de huidige economische context is het voor innovatieve ondernemers van belang om samen te werken met andere ondernemingen en kennisinstellingen. Ondernemers zijn grotendeels afhankelijk geworden van netwerken, ideeën en kennis van buiten de organisatie, maar moeten ook de eigen werknemers niet vergeten. In de kern draait sociale innovatie om de interactie tussen alle bij het bedrijf betrokken stakeholders; het regisseren van de interne en externe relaties." (Werkgeven van werkgeversvereniging AWVN)

De Mexicaanse visser en de zakenman.

Er is hoop: De verwachte schaarste op de Nederlandse arbeidsmarkt bereikt haar hoogtepunt pas tussen 2020 en 2040. Wel krimpt de potentiële arbeidsmarktpopulatie vanaf dit jaar. Door ouderen langer te laten participeren  aan de arbeidsmarkt kan een groot deel van de schaarste tot 2030 worden opgevangen. Dit blijkt uit een studie van Deloitte. (HR-Praktijk)




De gemiddelde leeftijd van medewerkers stijgt echter wel. De grootste uitdaging voor bedrijven is juist deze ouder wordende medewerkers zo te stimuleren dat zij de organisatie niet vroegtijdig verlaten aldus de onderzoekers. Dit onderzoek laat zien dat de grootste tekorten ontstaan aan hoogopgeleiden voor technische en medische functies, maar ook in het onderwijs.  Hier zal de gemiddelde leeftijd het eerst stijgen. Uit de studie blijkt eveneens dat de schaarste op de arbeidsmarkt in alle Europese landen vanaf 2020 (verder) toeneemt. De vraag op langer doorwerken de oplossing is hebben we al eerder in een blog aan de kaak gesteld. (zie Paul de Beer) Maar het verhogen van de pensioenleeftijd vraagt maatregelen van Overheid, werkgevers én werknemers.

Oude koeien uit de cijfersloot.

Na de vorige blog over 'Vakmanschap is meesterschap!' dacht ik: "Zullen we het eens omkeren?". Misschien spreken mensen niet alleen over DOEN maar ook over ONTWIKKELING, als we denken aan ambacht en vakmanschap. Welke schoolverlaters en studenten leveren we eigenlijk af in 2011? Wat is het resultaat van ons huidige onderwijssysteem?


Laten we ons eens inspireren door de oratie van Volman en de Miljoenennota van afgelopen week:

“Hoge leerprestaties zijn niet voor alle leerlingen haalbaar. Maar de ervaring zelf van betekenis te kunnen zijn, ligt binnen het bereik van alle leerlingen, of ze nu worden opgeleid tot ambachtsman of academica.” (Volman)

"goed onderwijs, een sterke rechtstaat, een gunstig fiscaal klimaat, goede prikkels voor het arbeidsaanbod en een goede infrastructuur. (Miljoenennota)

"Via prestatieafspraken over onder meer kwaliteit en benutting van kennis krijgen mbo’s, hogescholen en universiteiten meer prikkels om te excelleren. Dit alles om Nederland uit te rusten voor een positie in de voorhoede van kenniseconomieën." (Miljoenennota)

Vakmanschap is meesterschap!

Elke maand is er een AVAfit duoblog in het maandthema. September 2011 gaat over "het ambacht". Deze duoblog is geschreven door Gijs Veenhuijsen , Belastingadviseur (Flynth Adviseurs en Accountants BV in Heerhugowaard en Schagen) en Esmeralda de Vries Arbeidsmarkt-socioloog (AVAfit).

Als trouw volger op Twitter, zie ik uiteraard ook je ‘twannonces’ waarin je de aandacht vraagt voor je blogs. In een recente teaser schreef jij: “Wat moet je met een ambacht in een kenniseconomie.” Ai, ik voelde mij danig in mijn wiek geschoten. Ik ben een kenniswerker, maar voel me ook een ambachtsman. Ik ben de laatste die beweert dat wat ik voel wel juist zal zijn. Ik wil met jou deze gedachtegang dus aflopen om te kijken of ik gelijk kan hebben. Is een kenniswerker ook een ambachtsman?

Bemoei je met je eigen zaken!

Al jaren lang volg ik met nieuwsgierigheid de discussie tussen werkgever en werknemer of OR over vitaliteit. Meestal gaat het niet over de kansen die ontstaan door de flexibiliteit en diversiteit, maar is het oeverloos geklets over "stoppen-met-roken", sportabonnementen en lik-op-stuk-verzuimbeleid. Toch zie ik vitaliteit meer in de vorm van "Lifestyle". Maar net op het moment dat de discussie hierover lekker op gang begint te komen draait het personeel ons de rug toe en roept verongelijkt "Bemoei je met je eigen zaken!". Geeft u ze (on)gelijk?






De Erasmus Universiteit Rotterdam onderzocht de "herstelpotentie" van werknemers en ontdekte dat alleen sociale en sportieve activiteiten zorgen dat mensen herstellen van hun dagelijkse werkdag 'Bijna 80 % van de Nederlanders besteedt zijn of haar vrije tijd aan activiteiten die geen 'herstelpotentie' hebben. De overige 20 procent bestaat uit sociale en fysieke activiteiten, maar daar worden mensen alleen beter van als ze er ook echt plezier in hebben' . Dat betekent dat het niet alleen gaat over het delen van de visie dat een gezonde levenstijl de mens fit, flexibel en vitaal houdt, maar ook dat zij er zelf baat (en plezier) bij hebben. De verongelijkte houding van de medewerker is gebaseerd op de "bemoeizucht" en "betutteling". Op deze manier krijg je mensen -letterlijk en figuurlijk- niet in beweging. Ik herken hierin wel situaties waarbij mensen heel liefdevol een stoprokencursus of afslank-en sportprogramma wordt aangeboden om resp. van het roken of hun overgewicht af te komen. Maar deze acties altijd mislukken of eerder averechts werken. Het direct aanspreken op onverstandig gedrag leidt niet tot inzicht maar juist tot afkeer. Patriarch, go home!!

Levenslang werkloos?

Ken je Susan Lucas al? Zij noemt zichzelf een evil HR-lady. Spannend?  In haar blog las ik: "Hoe lang ben je al werkloos? Langer dan een jaar? dan ben je niet alleen. The Wall Street Journal meldt dat bijna een op de drie Britse werklozen al meer dan een jaar zoeken naar werk."Het CBS meldt dat in Nederland de (voor siezoensinvloeden gecorrigeerde) werkloosheid in februari 2011 uitkwam op 400.000 personen. Dat is 5,1% van onze beroepsbevolking. Er is wel een lichte toename van werkloosheid bij mannen.


In het Britse werkloosheidcijfer zijn geen mensen opgenomen die hebben een parttime baan hebben gekregen, overstapten naar een laag betaalde baan of terug zijn gekeerd naar de schoolbank. Het zijn gewoon grote getallen en hoge percentages. Toch vraagt het geen magie of toverkunst, om het zoeken naar werk anders aan te pakken. Susan zegt:

Bee Happy.

Op 9 en 10 juli is de Landelijke Imkerdag. De Leidse Bijenvereniging viert haar zelfs 100 jarig bestaan met  een tentoonstelling over bijen van 7 juli tot en met 28 augustus in de Hortus Botanicus. Dat is bijzonder omdat we weten dat de honingbij het moeilijk heeft. Door ziektes, pesticiden, asfaltering en bebouwing is er een zorgwekkende bijensterfte. Zeker een zorgelijke ontwikkeling, omdat 30% van de wereldvoedselvoorziening afhankelijk van de bloembestuiving door de honingbij. Daarnaast levert dit vlijtig beestje ons bijenwas en honing/suiker. De bij, een bijzonder beest! Maar wat weet u nog niet van de bijencultuur?

Natuurlijk leren we op school dat de bij een nuttig dier is, onderling prima kan communiceren, zich voorbeeldig gedraagt als community, maar tóch vinden we het vervelend als ze om ons heen zoemen wanneer we op een terras of in de tuin zitten met een lekker glaasje of een ijsje in de hand. "Hé vervelend die bijen....." dacht ik ook altijd tot ik de film "Bee Movie" zag.

Zijn recruiters cultuurbarbaren?

Volgens Wikipedia is een "recruiter" een persoon die als beroep werknemers zoekt en een "cultuurbarbaar" iemand met weinig benul van culturele zaken en waarden. In het algemeen verwijst "cultuur" naar het patroon van menselijke activiteit en de symbolische structuren, die deze activiteiten een zekere betekenis geven. Zou de vraag: "Zijn recruiters cultuurbarbaren?" dus waar kunnen zijn? 

Het woord 'cultuur' wordt ook wel gebruikt om gewoonten aan te duiden. Daarmee zou de vraag specifieker kunnen: "Hebben recruiters enig benul van de gewoonte om te solliciteren?" of  algemener: "Zijn recruiters zich bewust van de cultuurverschillen in het Werven &Selecteren?".

Burnout in de zorg lijkt een contradictie.

Bij goede, gezonde en betaalbare zorg denk je zeker niet aan burnout. Volgens Deborah Legge, een erkende gedragstherapeut in Buffalo zijn er bepaalde aspecten van een baan die kunnen bijdragen aan een depressie of een depressie verergeren. Hier de tien meest stressvolle beroepen ter wereld. En wat zien we: de gezondheidszorg komt niet erg best af....... Dat geeft ons te denken.

1. Verpleeghuis/kinderopvang: Maar liefst 11% van de werknemers in deze sector krijgt in hun loopbaan te maken met een depressie. Christopher Willard, klinisch psycholoog aan de Tufts University zegt dat een typische dag bestaat uit voeden, baden en zorg voor anderen, die vaak niet in staat zijn om hun verzorgsters te bedanken of waarderen. Volgens Willard is dat vaak omdat ze te ziek zijn of nog te jong.

Nieuws uit de "oude" doos?

Bij het bedenken van een titel voor deze blog kon ik kiezen uit "Hoe houd je een ambacht in leven?" of "Worstelen met vitaliteit" en "Oud is ook weer zo'n woord.". Tenslotte is het geworden "Nieuws uit de "oude" doos" omdat ik op de NVP bijeenkomst van 17 mei jongstleden in het thema "Vergeten groenten, vergeten talent" vooral geïnspireerd werd door Marino de Bruijn, Chef Horeca aan het Koning Willen I College in Den Bosch. Hij legde geen accent op het verleden, senioriteit of verworven competenties, maar maakte ons nieuwsgierig naar en liet ons proeven aan The New Dutch Kitchen.............

SVH Meesterkok Albert Kooy is een gedreven voorvechter van wat hij noemt ‘De Nieuwe Nederlandse Keuken’. Vaak wordt er laatdunkend gedacht over ons culinaire erfgoed. Maar volgens Kooy moet iedere Hollandse kok juist trots zijn op zijn roots en willen koken met producten die hij kan verbouwen in zijn eigen achtertuin.Kooy geeft les aan de Stenden Hoge Hotelschool in Leeuwarden. De belangrijkste les die Kooy zijn studenten bijbrengt, is respect voor de natuur. “Niet de vraag van de consument, maar het weer en de seizoenen bepalen wanneer groenten klaar zijn om geconsumeerd te worden. De groentetuin is je supermarkt. Het ontbreekt de consument aan basale warenkennis. De supermarkt zorgt ervoor dat we geen besef meer hebben van waar onze producten vandaan komen en wat er in welk seizoen groeit.” Kooy ziet daar een rol weggelegd voor de horeca. Lees meer op zijn website.

Sorry, foutje!

Zou Columbus bij de ontdekking van Amerika ook niet gedacht hebben "Sorry, foutje!" toen hij er achter kwam dat hij niet in India was beland? Eigenlijk is hij dus niet een groot ontdekkingsreiziger maar een disfunctio-nerende medewerker. Kijk eens wat dat hem en ons allemaal heeft opgeleverd. Blijkbaar leveren fouten ons soms ook wat op.


Dus misschien had de titel van deze blog moeten luiden: "Sorry! Foutje, maar bedankt!"
In 1492 zette Columbus voet aan wal en noemde de bewoners van het land indianen, omdat hij op zijn eindbestemming India was aangekomen. Daar ging Columbus dus mooi de fout in. Amerika en India liggen mijlen ver van elkaar vandaan...... Met gebruik van de huidige tomtom vraag je je af hoe hij dáár in vredesnaam terecht is gekomen terwijl ze koersten naar India.

Communicatie is ook on(der)wijs!

Dit is een duoblog van Hanneke de Frel (directeur Maximaschool en blogger op on(der)wijs) en Esmeralda de Vries (Organisatie Socioloog AVAfit). Deze uitdaging is bijzonder omdat zij samen als vriendinnen - vanaf de zwangerschap van hun oudste zonen, geboren in januari en februari van het jaar 1991 - in hun werk dagelijks maar op verschillende wijze bezig zijn met “Communicatie”.

Hanneke:

Laat ik eens beginnen met de volgende stelling: “Woorden zijn een vorm van communicatie, maar communicatie is een vorm die zich niet alleen in woorden laat uitdrukken.“

Internet voor iedereen?

Ooit las ik dat internet eigenlijk iets voor de elite van de wereld was. Voor inwoners van rijke, welvarende landen was het een algemeen goed, voor vde rest van de wereld had geen toegang tot dit medium. Maar wát zegt "toegang hebben tot internet" nu eigenlijk?

In De Standaard van 2 mei lees ik: BRUSSEL - Meer Belgen hebben toegang tot het internet. Er is wel een andere kloof ontstaan. Of beter: ze is verschoven. De toegang mag dan wel beter zijn, er bestaan grote verschillen in de manier waarop we het internet gebruiken.

Techniek inspireert en creëert welvaart.

Deze AVAfit blog over "Techniek" (april 2011) werd geprikkeld door het bericht in "De Standaard" "Technisch onderwijs creëert welvaart". Want het het technisch onderwijs blijkt een imagoprobleem te hebben. Het is zwaar werk voor weinig geld, zegt Sanju Gielen. Halen we weer het stof van de campagnes "Kies Exact" en "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid"? Of pakken we het nu eens anders aan?

Ik hoor mensen klagen dat het vinden van een loodgieter zo moeilijk is en dat het repareren van een meubelstuk vaak zo lang duurt. "Er zijn gewoon te weinig goede vakmannen" is meestal het argument waarmee de meeste klagers zich verzoenen met dit euvel. Ik zie iemand nog wel glimlachen als je verklaart dat technische beroepen misschien niet sexy genoeg zijn, terwijl de bekende bouwvakkers-bilspleet-broek op het netvlies staat. Maar daar blijft het wel bij. Wat mij opvalt is dat bij techniek steevast gedacht wordt aan mannen, bouw, betá, modder of smeer. Werken in de techniek is blijkbaar niet gemakkelijk en wordt verricht door mensen die (liever) met hun handen werken. Waar vormt het een uitdaging voor onze jeugd?

The future machine.

Dit is een duoblog van Timo Hoogendorp, HRM student 1e jaar (Fontys) en Esmeralda de Vries, organisatie socioloog (AVAfit).

 
Vroeger was het lezen van een stripboek een doodzonde, maar nu is het verantwoorde literatuur van hoge kwaliteit. Studenten mogen ook strips op hun boekenlijst zetten. We raken dus met z’n allen steeds meer visueel ingesteld. Praten via plaatjes....”Het Nieuwe Communiceren”. Nu de jeugd steeds meer achter de computer zit in plaats van buiten speelt in (schaarse) speeltuintjes is het niet meer de vraag óf gaming onze communicatie beïnvloedt maar hoé.....

Relatiebeding 2.0.

Heb je het ook gelezen of gehoord: “Een sales-director die na zijn uitdiensttreding een LinkedIn connectie maakt met een oude-zakenrelatie, moet € 10.000 betalen omdat hij het relatiebeding overtreedt” (o.a. P&O Actueel)? Bij een relatiebeding is het de werknemer evenmin toegestaan om gedurende een periode (van bijv. 36 maanden) na het einde van de arbeidsovereenkomst op enig wijze (in)direct zakelijke betrekkingen te hebben met (voormalige) relaties van werkgever, behoudens voorafgaande schriftelijke toestemming.

Het moet toch niet gekker worden, he?

Oke, de man in kwestie was al twee maal eerder bij dezelfde werkgever in de fout gegaan met zo’n actie. Maar toch lijkt mij dat we op het randje zitten van oude en nieuwe (virtuele) realiteit. Waar het om gaat is of wij in een netwerkmaatschappij -waar we 24/7 met elkaar in contact staan en uitwisselen wat we denken, eten, waar we slapen en op vakantie zijn- in staat zijn om niét met elkaar in contact te komen. De arbeidsrechtadvocaat Maarten van Gelder vraagt zich af in of het relatiebeding nog wel houdbaar is in de toekomst. Hij denkt (uiteraard) van niet. En ik denk dat hij wel eens gelijk zou hebben.