De voorspelbaarheid van de Maya kalender.

Is 20 december 2012 het einde van de wereld of toch niet? Hing eerst nog het definitief einde als het zwaard van Damocles boven ons hoofd omdat die Maya kalender al vaker met succes belangrijke gebeurtenissen in de tijd had voorspeld. Voorzichtig hielden wij er (al is het maar ver achter in ons hoofd) er al rekening mee dat een verandering in de wereld toch wel eens waar kon zijn: "Resultaten uit het verleden zijn misschien WEL een garantie voor de toekomst!".


Nu blijkt dat er een andere Maya kalender is gevonden uit de 9e eeuw die voorspelt dat de wereld de komende 7000 jaar niet zal veranderen. Misschien is voorspellen toch wel iets anders dan gewoon iets voorlezen...............

Vrijheid geef je door!

Onlangs vertelde iemand me dat hij "aan de lijn" was en 2 kilo wilde afvallen, omdat zijn nieuwe weegschaal iets minder vriendelijk was dan de oude. Grappig, want de persoon in kwestie was door het kopen van weegschaal echt niet dikker geworden. Hij woog nog evenveel, maar beleefde zijn "nieuwe" gewicht ineens als een probleem. Daar moest iets aan gedaan worden...... hij ging anders eten en bewegen.

Veranderen is één van de meest moeilijke dingen om te doen. Ieder mens houdt graag vast aan de oude vertrouwde paden. Maar soms komt er een probleem om de hoek kijken, waar je écht wat aan moet doen. Ben je daar alleen verantwoordelijk voor, dan verman je jezelf, maakt een plan en gaat aan de slag. Maar ben je een onderdeel van een groep, dan is er meer voor nodig. Die groep bestaat uit diverse personen, met verschillende doelen, verwachtingen en competenties. Wil je met elkaar aan de oplossing van het probleem gaan werken, dan is er eensgezindheid nodig. Hoe krijg je dat nu voor elkaar met al die verschillen?

Met 40 bent u afgeschreven! Het is maar dat u het weet.

In vervolg op de vorige blog over de introductiefase van nieuwe medewerkers, kregen we diverse (persoonlijke) emails. Herkenning, frustratie, onzekerheid en irritatie vormden de boventoon in deze berichten. De grootste irritatie kwam echter van de "oudere werknemers", die aangaven dat ze niet eens voor een sollicitatiegesprek worden uitgenodigd. Er is de afgelopen tijd veel aandacht besteed aan de 40+er. Wij willen we uw medewerking vragen voor ons onderzoek.

Op 23 maart meldde het AD dat je "Met 40 al te oud" bent en op www.rtl.nl staat een artikel dat een "werknemer op zijn veertigste al wordt afgeschreven". Hoogleraar Beate van der Heijden deed onderzoek en kwam er achter dat 70% van de leidinggevenden vindt dat de gemiddelde leeftijd van de afdeling onder de 40 moet liggen. "Zelfs oudere chefs zijn van mening dat hun personeel van boven de 40 te oud is."  En ook al moeten 40-ers nog minimaal 26 jaar werken tot hun pensioengerechtigde leeftijd (althans zoals we dit NU hebben afgesproken) werkgevers beoordelen hun oudere werknemer als "minder flexibel, vaker gefrustreerd minder ambitieus, minder creatief en minder vernieuwend", volgens Beate. Volgens mij kunnen we hier toch wel over een probleem spreken, is het niet?

Do give up your winning team!

Aangestoken door de Elfstedenkoorts, maratons en langebaanwedstrijden staat de media bol van "winnen". Deelnemen is belangrijk, maar de fanatieke sporters doen pas mee als de mogelijkheid tot winnen bestaat. Kunnen ze het niet alleen, dan formeren ze een ideaal team. Samen sta je sterk(er). Ben je lid bent van zo'n winning team, dan pieker je er niet over om je plek weg te geven...... "Never give up a winning team"!


Het is interessant om te kijken wáár het succes van zo'n winning team vandaan komt.
Daarbij kan je twee onderdelen bekijken: wat vormt een team en hoe ontstaat er succes?

Help! De sluiswachter verzuipt.

Kent u ook het boek of de film "Help! De dokter verzuipt"? Het boek is een Brabantse streekroman (1968) van Toon Kortooms. De film is de vertaling als komedie uit 1974 met Piet Bambergen, Jules Croiset en Willeke van Ammelrooy in hoofdrollen. Het verhaal gaat over dokter Angelino, een Bourgondisch type met een grote mond die een rustige dorpsgemeenschap in de Peel op stelten zet wanneer hij met zijn auto het kanaal in rijdt. Leuk uitgangspunt, maar dát bedoel ik niet.......Misschien is het wel helemaal niet zo bijzonder als een er een dokter verzuipt, maar van een sluiswachter verwacht je zoiets niet.....die kent de gevaren van het water!!!

"Help! De sluiswachter verzuipt" is het verhaal over doorgeslagen controle. Een zeer herkenbaar verhaal, waar wij als westerlingen ons dood aan ergeren, maar wel in stand (willen) houden. Boudewijn Dijkstra, werkzaam als sr Lecturer, Researcher, business Consultant en Projectcoördinator bij Noordelijke Hogelschool  Leeuwarden (University of Applied Sciences), vertelde mij dit verhaal.....

Op zoek naar: de ambassadeur van gastvrijheid!

Dit is een duoblog van Anita Holthuis - van Leeuwenkamp, actief op het gebied van Gastvrijheid, Services en Social Media in de zorg o.a. op www.anitahvl.nl en Esmeralda de Vries, Arbeidsmarktwatcher en organistie-socioloog (AVAfit). Het maandthema is communiceren via social media. Hoe gaan moderne media om met “talent”. Worden niet overspoeld met talent in TVOH en Idols. Hoe zetten zij dit succesvol in met social media? Wat herkennen wij hiervan in de zorg? Waar welke talenten zijn wij op zoek?

 Anita:
De zorg is vanuit primaire zorgproces goed aanwezig online, waar is de facilitaire organisatie?
Wat mij opvalt is dat veel zorgorganisaties met hun corebusiness echt goed bezig zijn en veel activiteiten ontplooien. Denk aan forums, zorgplatforms etc.. Toch is de corebusiness hierbij het belangrijkste: ‘de zorg’. Terwijl ik denk dat als het gaat om ‘services’ het helemaal niet verkeerd is om hier ook informatie over te delen met behulp van social media activiteiten. De drie belangrijkste onderwerpen waar aan gerefereerd wordt na een bezoek aan een zorginstelling/ziekenhuis zijn: ‘de parkeerfaciliteiten, de eerste indruk bij binnenkomst en de voeding’.

Vriendschap is een werkwoord!

Het thema van de maand oktober 2011 is "Sociale Innovatie". Niet alleen omdat de ESF subsidie Sociale Innovatie van start gaat, maar gewoon omdat er de sombere omgeving van nu vraagt om een kans. Grijp nu deze kans aan om aan de slag te gaan en een nieuwe start te maken: Laten we het eens anders doen!


Arjen Verhoeff, werkzaam bij werkgeversvereniging AWVN, promoveerde in het voorjaar van 2011 op een proefschrift over nut en noodzaak van sociale innovatie (Overwin de innovatieparadox (2011). Hij zegt: "In de huidige economische context is het voor innovatieve ondernemers van belang om samen te werken met andere ondernemingen en kennisinstellingen. Ondernemers zijn grotendeels afhankelijk geworden van netwerken, ideeën en kennis van buiten de organisatie, maar moeten ook de eigen werknemers niet vergeten. In de kern draait sociale innovatie om de interactie tussen alle bij het bedrijf betrokken stakeholders; het regisseren van de interne en externe relaties." (Werkgeven van werkgeversvereniging AWVN)

Oude koeien uit de cijfersloot.

Na de vorige blog over 'Vakmanschap is meesterschap!' dacht ik: "Zullen we het eens omkeren?". Misschien spreken mensen niet alleen over DOEN maar ook over ONTWIKKELING, als we denken aan ambacht en vakmanschap. Welke schoolverlaters en studenten leveren we eigenlijk af in 2011? Wat is het resultaat van ons huidige onderwijssysteem?


Laten we ons eens inspireren door de oratie van Volman en de Miljoenennota van afgelopen week:

“Hoge leerprestaties zijn niet voor alle leerlingen haalbaar. Maar de ervaring zelf van betekenis te kunnen zijn, ligt binnen het bereik van alle leerlingen, of ze nu worden opgeleid tot ambachtsman of academica.” (Volman)

"goed onderwijs, een sterke rechtstaat, een gunstig fiscaal klimaat, goede prikkels voor het arbeidsaanbod en een goede infrastructuur. (Miljoenennota)

"Via prestatieafspraken over onder meer kwaliteit en benutting van kennis krijgen mbo’s, hogescholen en universiteiten meer prikkels om te excelleren. Dit alles om Nederland uit te rusten voor een positie in de voorhoede van kenniseconomieën." (Miljoenennota)

Bemoei je met je eigen zaken!

Al jaren lang volg ik met nieuwsgierigheid de discussie tussen werkgever en werknemer of OR over vitaliteit. Meestal gaat het niet over de kansen die ontstaan door de flexibiliteit en diversiteit, maar is het oeverloos geklets over "stoppen-met-roken", sportabonnementen en lik-op-stuk-verzuimbeleid. Toch zie ik vitaliteit meer in de vorm van "Lifestyle". Maar net op het moment dat de discussie hierover lekker op gang begint te komen draait het personeel ons de rug toe en roept verongelijkt "Bemoei je met je eigen zaken!". Geeft u ze (on)gelijk?






De Erasmus Universiteit Rotterdam onderzocht de "herstelpotentie" van werknemers en ontdekte dat alleen sociale en sportieve activiteiten zorgen dat mensen herstellen van hun dagelijkse werkdag 'Bijna 80 % van de Nederlanders besteedt zijn of haar vrije tijd aan activiteiten die geen 'herstelpotentie' hebben. De overige 20 procent bestaat uit sociale en fysieke activiteiten, maar daar worden mensen alleen beter van als ze er ook echt plezier in hebben' . Dat betekent dat het niet alleen gaat over het delen van de visie dat een gezonde levenstijl de mens fit, flexibel en vitaal houdt, maar ook dat zij er zelf baat (en plezier) bij hebben. De verongelijkte houding van de medewerker is gebaseerd op de "bemoeizucht" en "betutteling". Op deze manier krijg je mensen -letterlijk en figuurlijk- niet in beweging. Ik herken hierin wel situaties waarbij mensen heel liefdevol een stoprokencursus of afslank-en sportprogramma wordt aangeboden om resp. van het roken of hun overgewicht af te komen. Maar deze acties altijd mislukken of eerder averechts werken. Het direct aanspreken op onverstandig gedrag leidt niet tot inzicht maar juist tot afkeer. Patriarch, go home!!

Samen tegen elkaar.

Soms word je wakker geschud door 1 opmerking. Even nadenken en dan BHAMMM!! die hakt er in........ : "Medewerkers worden samenwerkers". 


Door deze opmerking ontdekte ik dat er sprake zou kunnen zijn van verschillende soorten mensen. De werkhouding is verschillend, maar ook het effect. Toen ik hier een tweet over maakte kreeg ik leuke reacties die inzicht gaven over samen tegen/met elkaar.




"Als je veel tegenstellingen onder één noemer weet te brengen ben je een echte SAMENleving
Spanje is een mengsel van katholicisme en fatalisme. Hun kunst zit er vol mee. Bloed, onderwerping, inquisitie, stierenvechten, mededogen en meedogenloosheid, maar als basis altijd levensvreugde (edoch niet oppervlakkig).
Klinkt als dagelijks leven. Ook gedrag in een wielerpeloton, binnen carrieregerichte groepen etc. One big "cry for attention" Interessant en grappig, want blijkbaar bevat "samen" ook "tegen".

Bee Happy.

Op 9 en 10 juli is de Landelijke Imkerdag. De Leidse Bijenvereniging viert haar zelfs 100 jarig bestaan met  een tentoonstelling over bijen van 7 juli tot en met 28 augustus in de Hortus Botanicus. Dat is bijzonder omdat we weten dat de honingbij het moeilijk heeft. Door ziektes, pesticiden, asfaltering en bebouwing is er een zorgwekkende bijensterfte. Zeker een zorgelijke ontwikkeling, omdat 30% van de wereldvoedselvoorziening afhankelijk van de bloembestuiving door de honingbij. Daarnaast levert dit vlijtig beestje ons bijenwas en honing/suiker. De bij, een bijzonder beest! Maar wat weet u nog niet van de bijencultuur?

Natuurlijk leren we op school dat de bij een nuttig dier is, onderling prima kan communiceren, zich voorbeeldig gedraagt als community, maar tóch vinden we het vervelend als ze om ons heen zoemen wanneer we op een terras of in de tuin zitten met een lekker glaasje of een ijsje in de hand. "Hé vervelend die bijen....." dacht ik ook altijd tot ik de film "Bee Movie" zag.

Koplopers zijn doodlopers?!

Als u het al niet wist, wil ik het u wel vertellen: De zorgsector is in beweging! Niet alleen de dubbele druk in vergrijzing en de ontgroening, is er een noodzaak om de (onvoldoende beschikbare) handen uit de mouwen te steken. Tevens hebben de bezuinigingen, de mondige burger, de gevestigde orde in bureaucratie en de macht van de zorgverzekeringen een negatieve invloed op het imago van de zorg. Is er dan geen licht aan de horizon? Ja zeker wel!.............

Volgens de Europese Commissie zullen de verwachte toename van kosten voor de ouderenzorg de hoogste van Europa zijn. Daarbij blijken in nederland de kosten op lange termijn voor ouderen en pensioenen ook nog duidelijk boven het gemiddelde in de Europese Unie te liggen. Nederland moet daarom beter inspelen op de snelle stijging van uitgaven door de sterke vergrijzing. Een evenwicht in de begroting is daarbij de grootste uitdaging voor Den Haag. Europees commissaris Olli Rehn (Economische Zaken) benadrukt dat landen in deze groep een voorbeeld zouden kunnen nemen aan Noord-Europese landen door vrouwen meer en langer te laten werken. De commissie wijst op het hoge aandeel vrouwen in Nederland dat parttime werkt. Ook in verband met de vergrijzing zal Nederland steeds meer een beroep moeten doen op groepen die nu nog niet aan de slag zijn, aldus Brussel.(P&O Actueel).

Er is dus beslist actie nodig!

Nieuws uit de "oude" doos?

Bij het bedenken van een titel voor deze blog kon ik kiezen uit "Hoe houd je een ambacht in leven?" of "Worstelen met vitaliteit" en "Oud is ook weer zo'n woord.". Tenslotte is het geworden "Nieuws uit de "oude" doos" omdat ik op de NVP bijeenkomst van 17 mei jongstleden in het thema "Vergeten groenten, vergeten talent" vooral geïnspireerd werd door Marino de Bruijn, Chef Horeca aan het Koning Willen I College in Den Bosch. Hij legde geen accent op het verleden, senioriteit of verworven competenties, maar maakte ons nieuwsgierig naar en liet ons proeven aan The New Dutch Kitchen.............

SVH Meesterkok Albert Kooy is een gedreven voorvechter van wat hij noemt ‘De Nieuwe Nederlandse Keuken’. Vaak wordt er laatdunkend gedacht over ons culinaire erfgoed. Maar volgens Kooy moet iedere Hollandse kok juist trots zijn op zijn roots en willen koken met producten die hij kan verbouwen in zijn eigen achtertuin.Kooy geeft les aan de Stenden Hoge Hotelschool in Leeuwarden. De belangrijkste les die Kooy zijn studenten bijbrengt, is respect voor de natuur. “Niet de vraag van de consument, maar het weer en de seizoenen bepalen wanneer groenten klaar zijn om geconsumeerd te worden. De groentetuin is je supermarkt. Het ontbreekt de consument aan basale warenkennis. De supermarkt zorgt ervoor dat we geen besef meer hebben van waar onze producten vandaan komen en wat er in welk seizoen groeit.” Kooy ziet daar een rol weggelegd voor de horeca. Lees meer op zijn website.

Techniek inspireert en creëert welvaart.

Deze AVAfit blog over "Techniek" (april 2011) werd geprikkeld door het bericht in "De Standaard" "Technisch onderwijs creëert welvaart". Want het het technisch onderwijs blijkt een imagoprobleem te hebben. Het is zwaar werk voor weinig geld, zegt Sanju Gielen. Halen we weer het stof van de campagnes "Kies Exact" en "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid"? Of pakken we het nu eens anders aan?

Ik hoor mensen klagen dat het vinden van een loodgieter zo moeilijk is en dat het repareren van een meubelstuk vaak zo lang duurt. "Er zijn gewoon te weinig goede vakmannen" is meestal het argument waarmee de meeste klagers zich verzoenen met dit euvel. Ik zie iemand nog wel glimlachen als je verklaart dat technische beroepen misschien niet sexy genoeg zijn, terwijl de bekende bouwvakkers-bilspleet-broek op het netvlies staat. Maar daar blijft het wel bij. Wat mij opvalt is dat bij techniek steevast gedacht wordt aan mannen, bouw, betá, modder of smeer. Werken in de techniek is blijkbaar niet gemakkelijk en wordt verricht door mensen die (liever) met hun handen werken. Waar vormt het een uitdaging voor onze jeugd?

Relatiebeding 2.0.

Heb je het ook gelezen of gehoord: “Een sales-director die na zijn uitdiensttreding een LinkedIn connectie maakt met een oude-zakenrelatie, moet € 10.000 betalen omdat hij het relatiebeding overtreedt” (o.a. P&O Actueel)? Bij een relatiebeding is het de werknemer evenmin toegestaan om gedurende een periode (van bijv. 36 maanden) na het einde van de arbeidsovereenkomst op enig wijze (in)direct zakelijke betrekkingen te hebben met (voormalige) relaties van werkgever, behoudens voorafgaande schriftelijke toestemming.

Het moet toch niet gekker worden, he?

Oke, de man in kwestie was al twee maal eerder bij dezelfde werkgever in de fout gegaan met zo’n actie. Maar toch lijkt mij dat we op het randje zitten van oude en nieuwe (virtuele) realiteit. Waar het om gaat is of wij in een netwerkmaatschappij -waar we 24/7 met elkaar in contact staan en uitwisselen wat we denken, eten, waar we slapen en op vakantie zijn- in staat zijn om niét met elkaar in contact te komen. De arbeidsrechtadvocaat Maarten van Gelder vraagt zich af in of het relatiebeding nog wel houdbaar is in de toekomst. Hij denkt (uiteraard) van niet. En ik denk dat hij wel eens gelijk zou hebben.

De Vrouw en het Calimero gedrag!

Diversiteit loont! Dat wisten we al.

In opdracht van het ministerie van Economische Zaken en advocatenkantoor Stibbe onderzochten Sander Hoogendoom, Hessel Oosterbeek en Mirjam van Praag (hoogleraar en wetenschappelijk directeur van het Amsterdam Centre for Entrepeneurship van de UvA) bij studenten de productiviteit van teams. En wat bleek. Hoe evenwichtiger de verdeling tussen mannen en vrouwen in een team, hoe beter de prestatie. Bij 40% vrouwen gaat de prestatie met grote sprongen vooruit, maar bij 50 – 60% is er sprake van een optimale prestatie. Ik dacht dus: “Oud nieuws”, maar is dat wel zo?

Blauw: de kleur van de zee in onze Nederlandse spreekwoorden......

Vandaag sprak ik Jeannine van der Linden -een van oorsprong amerikaanse onderneemster- over het achtergrond van het opzetten van co-work werkplekken. Zij vertelde me over de inlvoed van de zee op de Nederlander en zijn cultuur. Het werd op dat moment "blauw" voor mijn ogen en ik hoorde haar relaas aan .

Jeannine vertelde over de verbinding van Nederlanders met de zee. "Alhoewel de zee een bedreiging vormt voor de mensheid hebben de Nederlanders - integenstelling tot inwoners van andere landen - een andere houding ten aanzien van deze bedreiging. Zij bouwen dijken en bedwingen zo de zee. Een waterramp (bijv. Het doorbreken van de dijken) brengt Nederlanders naar de dijk/de zee toe in plaats van dat anderen zullen weglopen." Komt dit misschien omdat we op een "postzegel" wonen en er niet genoeg land is om terug te trekken? Dat er zonder de dijken geen Nederland zou zijn? Jeanine wist het ook niet. Wat haar wel opviel was het volgende: "Die dijken vormen een collectief goed voor elke Nederlander. Ze zorgen er goed voor, geven (historisch gezien) waterschappen en dijkgraven de macht over dit bezit. En als zich een ramp voordoet, gaan ze het collectief oplossen en aanpakken. Nederlanders stellen zelf hun grenzen wel: Zee, tot hier en niet verder!"  Misschien door schade en schande wijs geworden met "De vis wordt duur gekocht" weten Nederlanders dat er samenwerking nodig is om iets (goeds) tot stand te brengen.

Die samenwerking komt vooral tot uitdrukking in het "polderen" wat we doen. Jeanine gaf het verschil tussen Amerikanen en Nederlanders aan. "In Amerika ga je als je het na uitdrukkelijke gesprekken niet tot concensus komt gewoon weg. Land genoeg, je komt elkaar niet meer tegen. Hier in Nederland blijven mensen met elkaar in gesprek. Tot ergernis toe. Ze blijven maar doorgaan met praten. Je vraagt je wel eens af wie en wanneer wordt er nu eens een knoop doorgehakt?" Misschien geloven Nederlanders wel meer in de "maakbaarheid" van de wereld en zijn het "eigenwijze dwarskoppen". Mensen die willen geloven dat er ook een positieve kant aan iets negatiefs is. Of met Johan Cruijff te spreken: "Elke voordeel hep z'n nadeel!" en vice versa.

Dat iets ook ten goede kan keren blijkt ook in onze Nederlandse historie verborgen te zitten. Jeanine vervolgt: "Ken je ook het verhaal over die Amsterdamse gevangenis? Of het écht waar is weet ik niet, misschien is het een fabel. In Amerika gaat iemand naar de gevangenis om zijn straf te ondergaan, maar in Nederland proberen ze de criminelen hun leven te laten verbeteren tijdens hun celstraf. Ook bij het verlaten van de gevangenis is er hier – in tegenstelling tot Amerika- nog begeleiding voor de (ex-)gevangenen. Nu heb je altijd van die mensen die niet willen deugen, hun leven niet willen beteren, niet willen meewerken aan programma's en dwarsliggen. Ook in de Amsterdamse gevangenis. De Amerikanen vertellen elkaar het verhaal dat in de Amsterdamse gevangenis er een speciale ruimte in de gevangenis was voor deze dwarsliggers. Een kelder met een pomp. Je voelt het al aankomen...... Als straf werd de kelder langzaam onder water gezet en de tegenwerkende gevangene moest zelf hard pompen om zijn vege lijf te redden. Hiermee kregen ze menige crimineel in het gareel....." aldus Jeannine. Even gechecked bij Wikipedia : De oprichting van het Rasphuis - opgericht door het stadsbestuur van Amsterdam op 19 juni 1589 en geinspireerd door Dirck Volkertsz. Coornherten C.P. Hooft (de vader van P.C. Hooft) - markeerde een omslag in het juridisch denken over het standpunt dat misdadigers alleen gestraft moesten worden. In het Rasphuis werd geprobeerd hen orde en een regelmatig leven bij te brengen. Het Rasphuis was dus bedoeld als een verbeterinstituut. Op het toegangspoortje, dat er nog steeds staat, stond dan ook te lezen: Wilde beesten moet men temmen. Wie niet wilde werken werd in een kelder opgesloten die onder water kon worden gezet. De gevangene had de beschikking over een handpomp, en moest dus kiezen tussen pompen of verzuipen.

De uitdrukking "Pompen of verzuipen" komt hier niet vandaan, maar uit de scheepvaart. Het betekent: alle kracht bijzetten om het onheil af te wenden. Ondanks deze oorsprong van deze uitdrukking versterkt het de (benarde) situatie wel.

Kortom: Blauw is misschien wel de kleur van een FIT: een typisch Nederlandse fit. Een Nederlandse Fit betekent vitaal, flexibel en je aanpassen en verbeteren. Of we nu willen of niet! We zijn nu eenmaal AVAfit!

Wat zijn uw verwachtingen van/voor HRM in 2011?

Aan het begin van het jaar creëerde ik deze poll op LinkedIn. Welke verwachtingen hebben wij voor het komende jaar? Zie de resultaten:

• Het loopt niet storm! Bovenstaande vraag is eigenlijk geen issue voor menig HRM-er. Kan het ze niet schelen, weten ze het niet of hebben ze er geen tijd voor? Op basis van de data is daar geen antwoord op te geven. Wel zijn er diverse reacties als aanvulling op de poll. Zoals: "Wat ik veel bij onze opdrachtgevers zie, is dat er meer ingezet wordt op ontwikkeling van de eigen medewerkers. Enerzijds vertaalt dit zich in meer aandacht voor opleidings- en loopbaanbeleid en anderzijds in een toenemende belangstelling voor outplacementtrajecten. Het feit dat we uitsluitend werken voor de non-profitsector waarin fors bezuinigd moet worden speelt daar ook een rol in. Daarnaast natuurlijk het feit dat de arbeidsmarkt krapper gaat worden en men goede mensen wil aantrekken en behouden. In onze eigen organisatie hebben we bewust gekozen voor het opzetten van een traineeship voor jonge, hoogopgeleide HRM-consultants. Talentmanagement is in mijn visie echter leeftijdsonafhankelijk en een kwestie van goed HR-beleid!" (Jules Maussen)
• Blijkbaar zijn de jongere én de oudere groep niet met dit vraagstuk bezig óf ze zitten niet op LinkedIn. De meeste antwoorden komen uit de midden categorieën 25-54 jaar.  Ook de verdeling man-vrouw is gelijk.
• Opvallend is een duidelijke voorkeur voor een HRM rol van strateeg en talentmanager en helemaal geen verwachting voor de rol van procesmanager.

Jan de Bes rm geeft een link naar een essay die hij samen met Jurrian de Gruijter (IMS de Gruijter Meijering & Partners) heeft geschreven over het onderwerp. Als samenvatting benoemen zij 6 aandachtsvelden voor de toekomst zoals het bijhouden van technische ontwikkelingen, globalisering, duurzaamheid, maar ook werkhouding & arbeidsrelaties, werk&privé in balans en diversiteit. Opvallend is hun stelling dat HR nu in de lijn zit en blijft, het proces geautomatiseerd is en de positie van HR duidelijk is. Alhoewel het duidelijk is dat gezien de respons deze poll geen representatieve steekproef is, lijkt de laatste stelling niet houdbaar te zijn. Juist de verschillen over de positie en mogelijkheden van HR is misschien nog méér diffuus dan vroeger. Dit wordt niet alleen onderstreept door de behoefte van Ulrich om de 4 rollen uit te breiden naar 6(!), maar tevens uit artikelen uit vakbladen zoals HR Praktijk "HR ziet zichzelf wel als strategische partner, maar is het nog niet.". HR-afdelingen besteden de meeste tijd aan het leveren van HR-diensten (27 procent), gevolgd door administratie (18 procent), HR-programma’s of systemen ontwikkelen (14 procent), intern management (14 procent) en compliance/audits (12 procent). De 15 procent die zij aan strategie besteden, zou omhoog moeten. In 2010 zijn minder HR-veranderingen gepland dan in eerder onderzoek uit 2006. De geplande initiatieven zijn: herontwikkelen van het HR-proces (42 procent), een nieuwe strategie ontwikkelen voor de levering van HR-diensten (39 procent) en strategieën om talentontwikkeling en vaardigheden in HR te verbeteren (39 procent).

Het zal de trouwe AVAfit blog lezer duidelijk zijn dat HR de rol en positie moet (over)winnen. Daarbij merk ik uit bovenstaande artikelen op dat er sprake is van een bepaalde mate van angst. Angst voor "Wat als HR nu niet meer in 2025 bestaat? Wat moet ik dan?" Wetend dat angst een slechte raadgever is staat voorop dat de discussie over strategie nog lang niet klaar is. Uit mijn onderzoek in 2008 bij vier gemeenten uit het Convenant van achttien West-Brabantse gemeenten en de gemeente Tholen, bleek al dat er geen uniforme definitie is van "Strategische HRM". Vult de ene groep het in als "HRM afgestemd op de organisatie doelen", komt een andere groep met "HRM aan de directietafel" en is er een derde groep die het ziet als "HRM op lange termijn en meer in samenwerkingsverbanden". Uit het onderzoek bleek dat HRM intern een goede fit gaf. De strategische fit werd ingekleurd met een "colour locale", waardoor uiteindelijk een fit ontstaat.

Er is dus werk aan de winkel. En zoals menig HRM-er en Recruiter aan de sollicitant nog steeds dezelfde oude stoffige vragen zal stellen: "Waar ben jij goed in? Wat zijn je sterke kanten" Waar ben jij van toegevoegde waarde in deze organisatie?, zou ik nu zeggen: Stel deze vraag maar eens aan jezelf! Wat is jouw antwoord voor de toekomst?

Dit zegt een vrouw in de top over de toekomst!

Het is nu wel Happy Friday, maar ondanks Blue Monday en het ontbreken van een depressie kon ik op maandag 17 januari 2011 wel wat positief nieuws gebruiken. Het nieuwe jaar was in middels ruim 2 weken oud en in mijn omgeving bleef alles bij het oude. Ik had zoveel verwachtingen van dit nieuwe jaar. Gelukkig las ik een interview met Trude Maas-de Brouwer in SP!TS. 

Wat zegt een vrouw in de top over onze (nabije) toekomst?

Trude -op dit moment één van de meest invloedrijke vrouwen in Nederland- begint met de tip: “Kijk eerst eens twintig jaar terug”. Dat vind ik een goede, want vaak focussen we ons op de problemen van vandaag en zien niet wat er in de afgelopen periode allemaal verbeterd is. Het sluipt er soms in, je hebt er geen erg in en bent er allang aan gewend dat het er is. Bijvoorbeeld dat we allemaal (jong & oud) een mobieltje op zak hebben en overal kunnen communiceren en informatie uitwisselen via internet. Het beeld van telefonie heb ik al eens gebruikt in de blog "Niets nieuws onder de zon.". Toch gaan de technologische ontwikkelingen zó snel dat we ons geen voorstelling kunnen maken van wat er in de komende twintig jaar gaat veranderen. In tegenstelling tot de trage verandering die organisaties doormaken. Ook Trude breekt een lans voor het gebruik van kennis van het personeel: “Er is een transformatie nodig: vaak voelen werknemers aan wat er beter en slimmer kan. Die kennis moeten bedrijven en de overheid gebruiken. Lef is daarbij heel erg belangrijk.” De groei van het aantal zzp-ers is volgens Trude niet alleen te danken aan de recessie en “de gedwongen zelfstandigheid maar er is zeker ook een groeiend aantal mensen die meer zelfstandigheid op de werkvloer wil. Het spel gaat anders gespeld worden. De baas moet meer luisteren naar zijn werknemers.”

Hé, dat hebben we al vaker gehoord: luisteren en tijd vrijmaken. Dat geldt voor alle partijen. We hebben met z'n allen ook wat meer empathie nodig. Trude merkt in het artikel op “Het SCP beschreef recentelijk dat we blij zijn met wat we zelf doen én dat het vooral altijd de ander is die fout zit”. Vervolgens legt ze een link met het onderwijs, ze pleit voor studieduurverkorting. “Het zou veel beter zijn als studenten op basis van werkervaring een master halen. Denk aan een systeem van drie jaar studeren, twee jaar werken en dan pas de master afronden. Dan wennen we er meteen aan dat leren niet aan leeftijd gebonden is”. Sterk, Trude, héél sterk!

Als moeder van twee studerende kinderen merk ik echter op dat het beroepsonderwijs misschien zelf ook niet zo flexibel is/kan zijn. Ook al zijn er onderling veel verschillen hoe binnen de studierichting stageperiodes zijn opgenomen en verdeeld., de meeste opleidingen vinden het een pré als de stage in het laatste jaar plaats vindt. In deze periode krijgen de meeste studenten een baan aangeboden en biedt de stage een mooi instapmoment. Geen van de studenten die ik ondervroeg zat er op te wachten om dan nog minimaal een jaar in de schoolbanken te gaan zitten om het papiertje te halen. Trude stelt dat onderwijsvernieuwing een evolutie is waarbij rustig geëxperimenteerd moet worden en daarna –bij positief resultaat- het systeem kan worden aangepast. Dat de krapte op de arbeidsmarkt invloed heeft op de onderwijsinrichting ben ik volledig met haar eens. Maar onderwijzers en docenten kijken vooral intern en zoeken naar creatieve, nieuwe en aansprekende vormen om de studenten door de studie te krijgen en het begeerde papiertje uit te kunnen rijken. Maar daar zit niet niet de kwaliteitsslag, laat staan de innoverende werking. Leren en ontwikkelen moet een werkwoord zijn dat ieder mens een levenlang gebruikt. Het spreekwoord zegt het al: Een mens is nooit te oud om te leren”.

Tenslotte wil ik nog inzoomen op Trude's opmerking over “lef”. Moed, daadkracht, zelfvertrouwen en doorzettingskracht zijn competenties die we positief waarderen (Ik hoor Jan Peter Balkenende nog zeggen: ”We moeten trots zijn op onze VOC mentaliteit. Toch? “). Het gaat over lef om het oude los te laten en nieuwe systemen te verkennen. Trude geeft Finland als voorbeeld. : "Ze werken daar met een systeem waarbij teams iedere week samen overleggen wie wat gaat doen. Ze maken zelf hun roosters en kijken per persoon waar iemand goed in is en wat iemand kan betekenen voor het bedrijf". Inderdaad: Polderen op de werkvloer, slimmer en AVAfit werken!

Tijd voor een (betoverings)lied!

Ooit wel eens gehoord van een Betoveringslied? De medewerkers van de Efteling wel. 
"Betovering" is voor de Efteling een omschrijving van 10 kwaliteiten (het DNA-profiel) voor haar medewerkers: Betrouwbaar, Enthousiast, Trots, Ondernemend, Veilig, Energiek, Representatief, Inlevend, Naturel en Gastgericht. Met de campagne Betovering maakt de Efteling haar medewerkers inzichtelijk en meetbaar hoe zij direct een bijdrage kunnen leveren aan de strategische doelen. Om dit bekend te maken werd er door én voor de medewerkers een Betoveringslied gemaakt.  (Omroep Brabant, 2010)

Het lied komt niet uit de lucht vallen en is een goed voorbeeld van FIT.
Het attractiepark heeft Kwaliteit en Gastbeleving als strategische doelen gesteld. Hoe kan je nu zorgen dat je niet alleen voldoende medewerkers (kwantiteit) in actie kan zetten om het de gasten naar hun zin te maken, maar ook dat ze uit het juiste hout gesneden zijn en dat je de benodigde talenten in kan zetten? Het is tenslotte geen sprookje, maar business! De gasten stellen steeds meer eisen en willen méér dan een gezellig dagje uit. De Efteling belooft het niet alleen, ze maakt en ook waar. Een AVAfit bedrijf.

Bart de Boer, directievoorzitter van de Efteling: "Onze medewerkers vormen dé onderscheidende factor van de Efteling. Zij maken het verschil tussen een gewoon dagje uit en een onvergetelijke belevenis. Dagelijks betoveren zij onze gasten, maar daarvoor is wel een bepaald gedrag nodig. Dit gedrag komt naar voren in de kerncompetenties."
In 2009 heeft een afvaardiging van de medewerkers in spelvorm mede bepaalt wat de kern-, de afdelings- en functiecompetenties van de organisatie zijn. Om dit met alle medewerkers te communiceren werden introductiefilmpjes en een lied gemaakt, zodat de verschillende competenties duidelijk en "voelbaar" werden. Nou, laat dat maar aan de creatieve geesten van de Efteling over!

Maar daar bleef het niet bij. De campagne werd gelanceerd tijdens een betoverende kick-off met alle medewerkers, leidinggevende werken getraind en er werden maandthema's rondom de tien competenties georganiseerd. Kijk, dat is strategie én FIT.
Het zal u niet verbazen dat dit lied een prijs ontving: de Brass Ring Award voor de beste Human-Resource-campagne ter wereld.. Het attractiepark heeft van de IAAPA (de wereldoverkoepelende organisatie van attractieparken in de VS, deze belangrijke prijs gekregen voor haar personeelsbeleid.

Vergeet het Eurovisiesongfestival en zing het "Betoveringslied" uit volle borst mee!