Vrouwelijke schoonheid in de bouw.

Ooit deed ik mee aan de campagne “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” en was ik me niet bewust dat een vrouw anders kijkt naar werken in een technische wereld dan een man. Moest ik mijn lange haar in een staart of vlecht doen als veiligheidsfactor voor het werken in de machinale, kon ik nog net voorkomen dat ik een lelijk mutsje of kapje op moest zetten. Daar liep je dan in een enorme overal en een mutsje op…… Die werkkleding was werkelijk oncomfortabel, onaantrekkelijk en bijzonder onhandig.

De maakbaarheid van de schoonheid wordt wel gepropagandeerd door Marijke van Helwege, maar is vaak ver te zoeken als “veiligheid op het werk” als thema wordt gesteld. We proberen het ouder worden uit te stellen en nu dragen vrouwen ook na hun 60^e modieuse kleding (volgens Adjiadj Bakas), terwijl we in ons werk anonieme werknummers moeten zijn. “Modern Times” van Charly Chaplin is een geweldige film om te zien hoe bij overmatig gereguleer en specialisering van werk het individu uit het werk wordt gehaald.

Het Nieuwe Horen.

Het Nieuwe Werken was een leuke en duidelijk term totdat er varianten ontstonden zoals Het Nieuwe Wassen, Het Nieuwe Pinnen en Het Nieuwe eten. Het te pas en onpas gebruiken van zo'n mooie term ontkracht de zaak. Jammer, want er is nog veel over te vertellen. Wie heeft er nog oren naar? Het Nieuwe Horen waarschijnlijk!



Studenten aan de Universiteit Utrecht doen wetenschappelijk onderzoek naar de invloed van de werkomgeving op de balans werk& privé en de relatie tussen de werknemer en organisatie. De afstudeerscriptie gaat over thuiswerken. Hé dat gaat dus ook over de Persoon-Job en de Persoon-Organisatie fit!! Via deze vragenlijst kan je meewerken aan het onderzoek. Niks mis mee, maar op internet ontstond een discussie waar mijn haar overeind van ging staan.......

Wat ga jij hier aan doen?

Donderdag 24 maart 2011 sprak ik met Richard van den Boomen (TASC) over mobiliteit, zelfredzaamheid op de arbeidsmarkt. Als vanzelf kwamen we op Ikalsmiddel.nl (zie AVAfitblog), een site waar "IK" centraal staat en de werkzoekende een instrument krijgt om zelf op zoek te gaan naar mogelijkheden en kansen. Richard onderbouwde zijn zienswijze met het AVAfit model door middel van de verschillende fits. Ik vroeg me af: "Hoe kan HRM de werkzoekende van dienst zijn?" Maar als "IK" centraal staat is de vraag aan het individu van grootst belang: "Wat ga jij hier aan doen?.

Bij een van mijn opdrachtgevers gebruikten we de techniek van "accent verleggen" in een vraag tijdens ziekteverzuimgesprekken. In de zoektocht naar passend werk, tijdelijke activiteiten tijdens ziekte, re-integratie, verantwoordelijkheid van beide partijen en gerichte inzet & actie om te komen tot herstel brachten we de stelling in: "Als je een pen kan vasthouden, dan kan ik ook ......". Door het accent te verleggen op ALS, JE, PEN of VASTHOUDEN kwamen we tot verrassende ideeën en inzichten.

De doorzichtige Burka: de bekende kleren van de keizer?

Dit is een duoblog van Ada Muis, P&O professional (Adamore) en Esmeralda de Vries, organisatie socioloog (AVAfit). In de periode 1989-1993 studeerden zij samen aan de Haagse Hogeschool Personeel & Arbeid. Na 17 jaar vonden zij elkaar via social media weer terug.

Op 12 maart meldde het NOS journaal dat een medewerkster van de HEMA was ontslagen i.v.m. het dragen van een hoofddoek. Dit nieuws werd versterkt door de tegenstelling wat Nu.nl de wereld ingooide: “Rol in erotische film geen reden voor ontslag”. Hoe zit dat nou? Alles bedekt of bloot? Het is blijkbaar nooit goed!......................................................

De Vrouw en het Calimero gedrag!

Diversiteit loont! Dat wisten we al.

In opdracht van het ministerie van Economische Zaken en advocatenkantoor Stibbe onderzochten Sander Hoogendoom, Hessel Oosterbeek en Mirjam van Praag (hoogleraar en wetenschappelijk directeur van het Amsterdam Centre for Entrepeneurship van de UvA) bij studenten de productiviteit van teams. En wat bleek. Hoe evenwichtiger de verdeling tussen mannen en vrouwen in een team, hoe beter de prestatie. Bij 40% vrouwen gaat de prestatie met grote sprongen vooruit, maar bij 50 – 60% is er sprake van een optimale prestatie. Ik dacht dus: “Oud nieuws”, maar is dat wel zo?

To have or to be: that's the question.

Bij ons in het zuiden van Nederland is het carnaval losgebarsten. Antropologisch gezien is het carnaval een omkeringsritueel, waarin maatschappelijke rollen worden omgedraaid en normen over gewenst gedrag worden opgeschort (zie wikipedia). Het doet er ineens niet meer toe of je rijk bent of arm, oud of jong, iedereen is gelijk. Hoe je gekleed gaat is niet van belang, als wel geldt: hoe gekker hoe beter. Het gaat niet om wat je hebt, maar wie je bent.  "Lang leve de leut".  Als niet-Brabantse kijk ik elk jaar verwonderd toe en ben verrast over de flexibiliteit, creativiteit en ondernemerschap van mensen: "Waarom kan dat alleen tijdens carnaval?"

De keuze is aan u!

We krijgen altijd veel vragen over de beheersbaarheid van ziekteverzuimkosten in een organisatie. Sinds de Wet terugdringing Ziektekosten in de jaren negentig is de verantwoordelijkheid stapsgewijs verschoven van de collectiviteit van dé Ziektewet (ZW) naar het eigen risico van werkgever én werknemer. In 2005 werd het met de invoering van de Wet werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA) er niet duidelijker op. Eén ding is wel zeker: het gaat om GELD!

De WIA kent namelijk 3 soorten arbeidsongeschiktheid: